حافظ دربارهٔ زیبایی

183 غزل

1. غزل 3: اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
2. غزل 4: صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
3. غزل 5: دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
4. غزل 6: به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را؟
5. غزل 10: دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
6. غزل 11: ساقی به نور باده برافروز جام ما
7. غزل 12: ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما
8. غزل 14: گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
9. غزل 15: ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت؟
10. غزل 23: خیال روی تو در هر طریق همره ماست
11. غزل 29: ما را ز خیال تو چه پروای شراب است؟
12. غزل 33: خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
13. غزل 39: باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است؟
14. غزل 40: المنة لله که در میکده، باز است
15. غزل 46: گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
16. غزل 52: روزگاری‌ست که سودای بتان، دین من است
17. غزل 54: ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
18. غزل 55: خم زلف تو دام کفر و دین است
19. غزل 60: آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
20. غزل 64: اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست
21. غزل 66: بنال بلبل اگر با منت سر یاری‌ست
22. غزل 76: جز آستان توام در جهان، پناهی نیست
23. غزل 77: بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
24. غزل 85: شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
25. غزل 86: ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
26. غزل 87: حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
27. غزل 91: ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
28. غزل 94: زان یار دل‌نوازم، شکری است با شکایت
29. غزل 96: درد ما را نیست درمان الغیاث
30. غزل 97: تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
31. غزل 104: جمالت آفتاب هر نظر باد
32. غزل 105: صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
33. غزل 106: تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
34. غزل 107: حسن تو همیشه در فزون باد
35. غزل 111: عکس روی تو چو در آینهٔ جام افتاد
36. غزل 113: بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
37. غزل 116: کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
38. غزل 118: آن کس که به دست جام دارد
39. غزل 119: دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
40. غزل 120: بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد
41. غزل 121: هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
42. غزل 125: شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
43. غزل 126: جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
44. غزل 128: نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
45. غزل 135: چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد
46. غزل 138: یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
47. غزل 144: به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد
48. غزل 145: چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
49. غزل 152: در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
50. غزل 153: سحر چون خسرو خاور، علم بر کوهساران زد
51. غزل 156: به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
52. غزل 157: هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
53. غزل 161: کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
54. غزل 162: خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد
55. غزل 167: ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
56. غزل 168: گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
57. غزل 170: زاهد خلوت‌نشین، دوش به میخانه شد
58. غزل 171: دوش از جناب آصف، پیک بشارت آمد
59. غزل 173: در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
60. غزل 176: سحرم دولت بیدار به بالین آمد
61. غزل 177: نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
62. غزل 178: هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
63. غزل 183: دوش وقت سحر، از غصه نجاتم دادند
64. غزل 185: نقدها را بود آیا که عیاری گیرند؟
65. غزل 190: کلک مشکین تو، روزی که ز ما یاد کند
66. غزل 196: آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
67. غزل 199: واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
68. غزل 200: دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
69. غزل 201: شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
70. غزل 203: سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
71. غزل 204: یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
72. غزل 206: پیش از اینت بیش از این اندیشهٔ عشاق بود
73. غزل 209: قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
74. غزل 212: یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
75. غزل 214: دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
76. غزل 215: به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
77. غزل 216: آن یار کز او خانهٔ ما جای پری بود
78. غزل 219: کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
79. غزل 223: هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
80. غزل 225: ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود
81. غزل 226: ترسم که اشک، در غم ما پرده‌در شود
82. غزل 227: گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
83. غزل 228: گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود؟
84. غزل 229: بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد
85. غزل 230: اگر به بادهٔ مشکین دلم کشد، شاید
86. غزل 235: زهی خجسته زمانی که یار بازآید
87. غزل 239: رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
88. غزل 242: بیا که رایت منصور پادشاه رسید
89. غزل 243: بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
90. غزل 246: عید است و آخر گل و یاران در انتظار
91. غزل 254: دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور
92. غزل 258: هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
93. غزل 260: ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
94. غزل 261: درآ که در دل خسته، توان درآید باز
95. غزل 266: دلم رمیدهٔ لولی‌وشیست شورانگیز
96. غزل 268: گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
97. غزل 269: دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
98. غزل 273: اگر رفیق شفیقی، درست پیمان باش
99. غزل 275: صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش
100. غزل 280: چو بر شکست صبا زلف عنبرافشانش
101. غزل 281: یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
102. غزل 282: ببرد از من قرار و طاقت و هوش
103. غزل 287: ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
104. غزل 288: کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
105. غزل 289: مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
106. غزل 293: بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
107. غزل 294: در وفای عشق تو، مشهور خوبانم چو شمع
108. غزل 295: سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ
109. غزل 302: خوش خبر باشی ای نسیم شمال
110. غزل 303: شممت روح وداد و شمت برق وصال
111. غزل 305: به وقت گل شدم از توبهٔ شراب خجل
112. غزل 306: اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
113. غزل 307: هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
114. غزل 308: ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل
115. غزل 309: عشقبازی و جوانی و شراب لعل‌فام
116. غزل 322: خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم
117. غزل 326: در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
118. غزل 327: مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
119. غزل 329: جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
120. غزل 332: مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
121. غزل 333: نماز شام غریبان چو گریه آغازم
122. غزل 338: من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
123. غزل 346: من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
124. غزل 349: دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
125. غزل 352: روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
126. غزل 353: من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
127. غزل 354: به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
128. غزل 361: آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
129. غزل 362: دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
130. غزل 363: دردم از یار است و درمان نیز هم
131. غزل 367: فتوی پیر مغان دارم و قولی‌ست قدیم
132. غزل 369: ما ز یاران چشم یاری داشتیم
133. غزل 374: بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
134. غزل 375: صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
135. غزل 381: گرچه ما بندگان پادشهیم
136. غزل 384: می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
137. غزل 388: بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
138. غزل 390: افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
139. غزل 393: منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
140. غزل 394: ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حسن
141. غزل 395: گلبرگ را ز سنبل مشکین، نقاب کن
142. غزل 397: ز در در آ و شبستان ما منور کن
143. غزل 399: کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
144. غزل 403: شراب لعل‌کش و روی مه‌جبینان بین
145. غزل 407: مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
146. غزل 408: ای آفتاب آینه دار جمال تو
147. غزل 409: ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
148. غزل 411: تاب بنفشه می‌دهد طرهٔ مشک‌سای تو
149. غزل 412: مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو
150. غزل 414: گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
151. غزل 420: ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟
152. غزل 424: از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
153. غزل 425: دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
154. غزل 427: چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
155. غزل 428: سحرگاهان، که مخمور شبانه
156. غزل 429: ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می
157. غزل 430: به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
158. غزل 432: مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
159. غزل 433: ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
160. غزل 436: آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی
161. غزل 437: ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
162. غزل 438: سبت سلمی بصدغیها فؤادي
163. غزل 444: شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری
164. غزل 445: تو را که هر چه مراد است در جهان داری
165. غزل 446: صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
166. غزل 452: طفیل هستی عشقند آدمی و پری
167. غزل 456: نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
168. غزل 457: هزار جهد بکردم که یار من باشی
169. غزل 461: کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی
170. غزل 463: سلام الله ما کر اللیالي
171. غزل 464: بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
172. غزل 465: رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی
173. غزل 472: احمد الله علی معدلة السلطان
174. غزل 473: وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
175. غزل 474: هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
176. غزل 475: گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
177. غزل 476: نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی
178. غزل 480: ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
179. غزل 483: سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
180. غزل 491: به چشم کرده‌ام ابروی ماه‌سیمایی
181. غزل 492: سلامی چو بوی خوش آشنایی
182. غزل 493: ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی
183. غزل 495: می خواه و گل‌افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟