غزل ۳۲۷: مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم
صفای خلوت خاطر از آن شمع چگل جویم
فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم
به کام و آرزوی دل، چو دارم خلوتی حاصل
چه فکر از خبث بدگویان، میان انجمن دارم؟
مرا در خانه سروی هست کاندر سایهٔ قدش
فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم
گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمین سازند
بحمد الله و المنه بتی لشکرشکن دارم
سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی
چو اسم اعظمم باشد، چه باک از اهرمن دارم؟
الا ای پیر فرزانه، مکن عیبم ز میخانه
که من در ترک پیمانه دلی پیمانشکن دارم
خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه
که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم
چو در گلزار اقبالش خرامانم بحمدالله
نه میل لاله و نسرین، نه برگ نسترن دارم
به رندی شهره شد حافظ میان همدمان، لیکن
چه غم دارم که در عالم قوامالدین حسن دارم
معنی ابیات
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم
با جانان پیمانی دارم که تا جان در تن دارم، دوستدارانِ کوی او را مانندِ جانِ خود عزیز بدارم.
صفای خلوت خاطر از آن شمع چگل جویم / فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم
صفای خلوتِ دل را از آن شمعِ چگل میجویم، و فروغِ چشم و نورِ دل را از آن ماهِ ختن دارم.
به کام و آرزوی دل، چو دارم خلوتی حاصل / چه فکر از خبث بدگویان، میان انجمن دارم؟
وقتی به کام و آرزوی دل خلوتی دارم، چه باکی از پلیدیِ بدگویان در میانِ انجمن دارم؟
مرا در خانه سروی هست کاندر سایهٔ قدش / فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم
در خانه سروی دارم که در سایهٔ قامتش از سروِ بستان و شمشادِ چمن بینیازم.
گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمین سازند / بحمد الله و المنه بتی لشکرشکن دارم
اگر صد لشکر از زیبارویان به قصدِ دلم کمین کنند، خدا را شکر، بتی لشکرشکن دارم.
سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی / چو اسم اعظمم باشد، چه باک از اهرمن دارم؟
سزاست که با انگشتریِ لبِ لعلش لافِ سلیمانی بزنم؛ وقتی اسمِ اعظم با من است، از اهریمن چه باک دارم؟
الا ای پیر فرزانه، مکن عیبم ز میخانه / که من در ترک پیمانه دلی پیمانشکن دارم
ای پیرِ فرزانه، مرا از میخانه عیب مکن، که در ترکِ پیمانه دلی پیمانشکن دارم.
خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه / که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم
ای رقیب، تو را به خدا امشب دمی چشم بر هم بگذار، که با لبِ خاموشش پنهانی صد سخن دارم.
چو در گلزار اقبالش خرامانم بحمدالله / نه میل لاله و نسرین، نه برگ نسترن دارم
خدا را شکر که در گلزارِ اقبالِ او خرامانم؛ نه میلِ لاله و نسرین دارم و نه برگِ نسترن.
به رندی شهره شد حافظ میان همدمان، لیکن / چه غم دارم که در عالم قوامالدین حسن دارم
حافظ در میانِ همدمان به رندی شهره شد؛ اما چه غم دارم، که در جهان قوامالدین حسن را دارم.
تعبیر فال
فالی نیک است: آنچه و آنکه میخواستید در کنار شماست و دلتان به او روشن است. با داشتن او از بدگویی دیگران و از هیچ رقیبی باک ندارید. به پیمان خود با او وفادار بمانید و دوستانش را دوست بدارید. پشتیبانی بزرگوار نیز دارید که مایهٔ دلگرمی است. از این آرامش بهره ببرید و در پی چیز دیگری نباشید.
- نیت کلی: نیک؛ آنچه و آنکه میخواستید در کنارِ شماست.
- عشق: با داشتنِ او از بدگوییِ دیگران و از هیچ رقیبی باک ندارید؛ به پیمانتان وفادار بمانید و دوستانش را دوست بدارید.
- کار: پشتیبانی بزرگوار دارید که مایهٔ دلگرمی است؛ از این آرامش بهره ببرید.
- سفر: در پیِ چیزِ دیگری نباشید؛ ماندن کنارِ عزیزان این روزها خوشتر از سفر است.
درباره این غزل
غزلی با ردیفِ «دارم» در شادیِ کسی که آنچه میخواست در کنارِ اوست. بیتِ هفتم با «پیمانه» و «پیمان» بازی میکند: دلی که در ترکِ پیمانه همیشه پیمانشکن است. بیتِ پایانی از حاجی قوامالدین حسن، وزیرِ شیراز و حامیِ حافظ، یاد میکند.
موضوعها: عشق · زیبایی · می و رندی · زندگی و روزگار
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز