غزل ۳۲۶: در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم

در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم

عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلند
وین همه منصب از آن حور  پری‌وش دارم

گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داری
من به آه سحرت زلف، مشوش دارم

گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست
من رخ زرد، به خونابه منقش دارم

گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد
نقل شعر شکرین و می بی‌غش دارم

ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من
جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

معنی ابیات

  1. در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم / کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم

    در نهانخانهٔ شادی زیبارویی خوش دارم، که از سرِ زلف و رخش «نعل در آتش» دارم (بی‌قرارم).

  2. عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلند / وین همه منصب از آن حور  پری‌وش دارم

    عاشق و رند و باده‌نوشم، با آوازِ بلند، و این‌همه منصب را از آن حوری پری‌وش دارم.

  3. گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داری / من به آه سحرت زلف، مشوش دارم

    اگر تو این‌گونه مرا بی‌سر و سامان نگه داری، من با آهِ سحرگاهی زلفت را پریشان می‌کنم.

  4. گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست / من رخ زرد، به خونابه منقش دارم

    اگر خطِ سبزِ دوست این‌چنین چهره بگشاید، من چهرهٔ زردم را با اشکِ خونین نقش‌دار می‌کنم.

  5. گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد / نقل شعر شکرین و می بی‌غش دارم

    اگر به خانهٔ رندان قدمی بگذاری، نُقلِ شعرِ شکرین و بادهٔ بی‌غش دارم.

  6. ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من / جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم

    تیرِ غمزه و طنابِ زلف را بیاور، که من با دلِ زخمیِ بلاکش جنگ‌ها دارم.

  7. حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است / بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

    حافظ، چون غم و شادیِ جهان گذراست، بهتر آن است که دلِ خود را خوش نگه دارم.

تعبیر فال

دلبستگی پنهانی دارید که آرامتان را گرفته، اما آن را بی‌پرده می‌پذیرید و همهٔ حال خود را از او می‌دانید. اگر او شما را پریشان نگه دارد، آه شما بی‌اثر نخواهد ماند. آنچه دارید، سخن شیرین و دل بی‌غش، برای پذیرایی از او بس است. غم و شادی هر دو گذراست؛ بهتر آن است که دل را خوش نگه دارید.

درباره این غزل

غزلی با ردیفِ «دارم» که بیتِ پایانی‌اش، «حافظا چون غم و شادیِ جهان در گذر است / بهتر آن است که من خاطرِ خود خوش دارم»، از پرنقل‌ترین پندهای دیوان است. «نعل در آتش داشتن» در بیتِ نخست به افسونی کهن اشاره دارد که برای بی‌قرار کردنِ کسی نعل را در آتش می‌نهادند.

موضوع‌ها: شادی و غنیمت دم · دل‌شکستگی · زیبایی · می و رندی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا