غزل ۳۲۵: گر دست دهد خاک کف پای نگارم

گر دست دهد خاک کف پای نگارم
بر لوح بصر خط غباری بنگارم

بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است
از موج سرشکم که رساند به کنارم

پروانهٔ او گر رسدم در طلب جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

امروز مکش سر ز وفای من و اندیش
زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاه تو به دلداری عشاق
دادند قراری و ببردند قرارم

ای باد از آن باده نسیمی به من آور
کان بوی شفابخش بود دفع خمارم

گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری
من نقد روان در دمش از دیده شمارم

دامن مفشان از من خاکی که پس از من
زین در نتواند که برد باد غبارم

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

معنی ابیات

  1. گر دست دهد خاک کف پای نگارم / بر لوح بصر خط غباری بنگارم

    اگر خاکِ کفِ پای نگارم به دستم برسد، بر لوحِ دیده خطی از غبارش می‌نگارم.

  2. بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است / از موج سرشکم که رساند به کنارم

    به امیدِ کنارِ (آغوشِ) تو غرق شدم، و امید است که موجِ اشکم مرا به کنار برساند.

  3. پروانهٔ او گر رسدم در طلب جان / چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

    اگر در طلبِ جان پروانه (فرمان) از او برسد، مانندِ شمع همان دم با یک نفس جان می‌سپارم.

  4. امروز مکش سر ز وفای من و اندیش / زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

    امروز از وفای من سر مپیچ و از آن شبی بیندیش که من از غم دست به دعا بردارم.

  5. زلفین سیاه تو به دلداری عشاق / دادند قراری و ببردند قرارم

    زلفِ سیاهت در دلداریِ عاشقان قراری دادند و قرارم را بردند.

  6. ای باد از آن باده نسیمی به من آور / کان بوی شفابخش بود دفع خمارم

    ای باد، نسیمی از آن باده برایم بیاور، که آن بوی شفابخش خمارم را دفع کند.

  7. گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری / من نقد روان در دمش از دیده شمارم

    اگر دوست برای قلبِ دلم عیاری ننهد، من در همان دم نقدِ روان را از دیده می‌شمارم.

  8. دامن مفشان از من خاکی که پس از من / زین در نتواند که برد باد غبارم

    دامن را از منِ خاکی مفشان، که پس از من باد نمی‌تواند غبارم را از این در ببرد.

  9. حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است / عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

    حافظ، چون لبِ لعلش برایم مانندِ جانِ عزیز است، آن لحظه که جان را به لب بیاورم، عمری ارزش دارد.

تعبیر فال

آماده‌اید که برای کسی که دوستش دارید از همه چیز بگذرید و کمترین نشانهٔ او را بر چشم بگذارید. به او یادآوری کنید که وفاداری شما را نادیده نگیرد. وعده‌هایی شنیده‌اید که آرامتان را برده است. از او روی برنخواهید گرداند، هرچه پیش آید. یک لحظه نزدیکی برایتان به اندازهٔ عمری ارزش دارد.

درباره این غزل

غزلی که بیتِ دومش بازیِ زیبایی با واژهٔ «کنار» دارد: به بوی کنارِ (آغوشِ) یار غرق شدم و امیدوارم موجِ اشکم مرا به کنار (ساحل) برساند. بیتِ چهارم هشداری لطیف است: از آن شبی بیندیش که عاشقِ دلشکسته دست به دعا بردارد.

موضوع‌ها: عشق · دوستی و وفا · پول و دارایی · می و رندی · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا