حافظ دربارهٔ عشق

160 غزل

1. غزل 3: اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
2. غزل 8: ساقیا برخیز و درده جام را
3. غزل 11: ساقی به نور باده برافروز جام ما
4. غزل 23: خیال روی تو در هر طریق همره ماست
5. غزل 24: مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
6. غزل 27: در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست
7. غزل 28: به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست
8. غزل 30: زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
9. غزل 31: آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
10. غزل 34: رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
11. غزل 35: برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست؟
12. غزل 36: تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
13. غزل 42: حال دل با تو گفتنم، هوس است
14. غزل 46: گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
15. غزل 50: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
16. غزل 51: لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است
17. غزل 52: روزگاری‌ست که سودای بتان، دین من است
18. غزل 55: خم زلف تو دام کفر و دین است
19. غزل 56: دل سراپردهٔ محبت اوست
20. غزل 57: آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست
21. غزل 59: دارم امید عاطفتی از جناب دوست
22. غزل 60: آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
23. غزل 61: صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
24. غزل 62: مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
25. غزل 67: یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟
26. غزل 69: کس نیست که افتادهٔ آن زلف دوتا نیست
27. غزل 72: راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
28. غزل 73: روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
29. غزل 74: حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
30. غزل 77: بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
31. غزل 78: دیدی که یار، جز سر جور و ستم نداشت
32. غزل 81: صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
33. غزل 89: یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
34. غزل 90: ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
35. غزل 92: میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
36. غزل 94: زان یار دل‌نوازم، شکری است با شکایت
37. غزل 97: تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
38. غزل 98: اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
39. غزل 99: دل من در هوای روی فرخ
40. غزل 104: جمالت آفتاب هر نظر باد
41. غزل 107: حسن تو همیشه در فزون باد
42. غزل 109: دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
43. غزل 110: پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
44. غزل 113: بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
45. غزل 116: کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
46. غزل 119: دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
47. غزل 121: هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
48. غزل 124: آن که از سنبل او، غالیه تابی دارد
49. غزل 127: روشنی طلعت تو ماه ندارد
50. غزل 131: بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
51. غزل 132: به آب روشن می، عارفی طهارت کرد
52. غزل 134: بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد
53. غزل 136: دست در حلقهٔ آن زلف دوتا نتوان کرد
54. غزل 140: دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
55. غزل 146: صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد
56. غزل 148: یارم چو قدح به دست گیرد
57. غزل 149: دلم جز مهر مه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
58. غزل 150: ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
59. غزل 152: در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
60. غزل 153: سحر چون خسرو خاور، علم بر کوهساران زد
61. غزل 156: به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
62. غزل 158: من و انکار شراب! این چه حکایت باشد؟
63. غزل 163: گل بی‌رخ یار خوش نباشد
64. غزل 165: مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
65. غزل 170: زاهد خلوت‌نشین، دوش به میخانه شد
66. غزل 176: سحرم دولت بیدار به بالین آمد
67. غزل 178: هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
68. غزل 179: رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
69. غزل 180: ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیث قند
70. غزل 181: بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
71. غزل 184: دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
72. غزل 192: سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟
73. غزل 193: در نظربازی ما، بی‌خبران، حیران‌اند
74. غزل 194: سمن‌بویان، غبار غم چو بنشینند؛ بنشانند
75. غزل 195: غلام نرگس مست تو، تاجداران‌اند
76. غزل 197: شاهدان گر دلبری زین سان کنند
77. غزل 212: یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
78. غزل 217: مسلمانان مرا وقتی دلی بود
79. غزل 223: هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
80. غزل 236: اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید
81. غزل 238: جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
82. غزل 244: معاشران! گره از زلف یار باز کنید
83. غزل 250: روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
84. غزل 253: ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر
85. غزل 262: حال خونین دلان که گوید باز؟
86. غزل 266: دلم رمیدهٔ لولی‌وشیست شورانگیز
87. غزل 267: ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
88. غزل 271: دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
89. غزل 273: اگر رفیق شفیقی، درست پیمان باش
90. غزل 277: فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
91. غزل 279: خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش
92. غزل 282: ببرد از من قرار و طاقت و هوش
93. غزل 287: ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
94. غزل 289: مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
95. غزل 295: سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ
96. غزل 302: خوش خبر باشی ای نسیم شمال
97. غزل 303: شممت روح وداد و شمت برق وصال
98. غزل 306: اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
99. غزل 307: هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
100. غزل 308: ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل
101. غزل 311: عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام
102. غزل 314: دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
103. غزل 315: به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
104. غزل 316: زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
105. غزل 317: فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادم
106. غزل 321: هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
107. غزل 325: گر دست دهد خاک کف پای نگارم
108. غزل 327: مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
109. غزل 330: تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
110. غزل 332: مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
111. غزل 336: مژدهٔ وصل تو کو کز سر جان برخیزم
112. غزل 338: من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
113. غزل 344: عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
114. غزل 345: بی تو ای سرو روان، با گل و گلشن چه کنم؟
115. غزل 347: صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم؟
116. غزل 349: دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
117. غزل 353: من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
118. غزل 354: به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
119. غزل 356: گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
120. غزل 358: غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
121. غزل 359: خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
122. غزل 363: دردم از یار است و درمان نیز هم
123. غزل 364: ما بی‌غمان مست دل از دست داده‌ایم
124. غزل 368: خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
125. غزل 370: صلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صلا گفتیم
126. غزل 371: ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
127. غزل 382: فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
128. غزل 387: شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
129. غزل 389: چو گل هر دم به بویت جامه در تن
130. غزل 393: منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
131. غزل 394: ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حسن
132. غزل 397: ز در در آ و شبستان ما منور کن
133. غزل 402: نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه‌رو ببین
134. غزل 404: می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این
135. غزل 411: تاب بنفشه می‌دهد طرهٔ مشک‌سای تو
136. غزل 412: مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو
137. غزل 413: خط عذار یار که بگرفت ماه از او
138. غزل 416: خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
139. غزل 420: ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟
140. غزل 424: از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
141. غزل 425: دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
142. غزل 426: از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه
143. غزل 427: چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
144. غزل 435: با مدعی مگویید، اسرار عشق و مستی
145. غزل 441: چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟
146. غزل 442: به جان او که گرم دسترس به جان بودی
147. غزل 443: چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
148. غزل 446: صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
149. غزل 448: ای که در کوی خرابات مقامی داری
150. غزل 452: طفیل هستی عشقند آدمی و پری
151. غزل 458: ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
152. غزل 459: زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
153. غزل 464: بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
154. غزل 470: سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
155. غزل 475: گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
156. غزل 476: نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی
157. غزل 480: ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
158. غزل 487: ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی
159. غزل 490: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
160. غزل 491: به چشم کرده‌ام ابروی ماه‌سیمایی