غزل ۱۳۲: به آب روشن می، عارفی طهارت کرد

به آب روشن می، عارفی طهارت کرد
علی الصباح، که میخانه را زیارت کرد

همین که ساغر زرین خور، نهان گردید
هلال عید به دور قدح اشارت کرد

خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد
به آب دیده و خون جگر طهارت کرد

امام خواجه، که بودش سر نماز دراز
به خون دختر رز، خرقه را قصارت کرد

دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب
چه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد

اگر امام جماعت طلب کند امروز
خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد

معنی ابیات

  1. به آب روشن می، عارفی طهارت کرد / علی الصباح، که میخانه را زیارت کرد

    سحرگاه، عارفی که میخانه را زیارت کرد، با آبِ روشنِ باده وضو گرفت.

  2. همین که ساغر زرین خور، نهان گردید / هلال عید به دور قدح اشارت کرد

    همین که جامِ زرینِ خورشید پنهان شد، هلالِ عید به گردشِ جام اشاره کرد.

  3. خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد / به آب دیده و خون جگر طهارت کرد

    خوشا نماز و نیازِ کسی که از سرِ درد با اشکِ دیده و خونِ جگر طهارت کرد.

  4. امام خواجه، که بودش سر نماز دراز / به خون دختر رز، خرقه را قصارت کرد

    امامِ خواجه، که سرِ نمازِ دراز داشت، خرقه را با خونِ دخترِ رز (باده) شست.

  5. دلم ز حلقهٔ زلفش به جان خرید آشوب / چه سود دید؟ ندانم، که این تجارت کرد

    دلم از حلقهٔ زلفش با جان آشوب خرید؛ نمی‌دانم چه سودی دید که این سودا را کرد.

  6. اگر امام جماعت طلب کند امروز / خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد

    اگر امروز امامِ جماعت مرا بخواهد، خبرش دهید که حافظ با باده طهارت کرد.

تعبیر فال

پاکی راستین از دل دردمند و اشک صادقانه می‌آید، نه از ظاهر. اکنون وقت گشایش و شادی است. دل شما به بهای گران گرفتار عشقی شده و هنوز نمی‌دانید چه سودی در آن است؛ صبر کنید تا روشن شود. با خود و دیگران صادق باشید و خود را آن‌گونه که هستید نشان دهید.

درباره این غزل

غزلی کوتاه که در قافیه و مضمون همانندِ غزلِ ۱۳۱ است و در شادیِ عید سروده شده. بیتِ چهارم طنزی تند دارد: امامی که نمازِ دراز می‌خواند، خرقه‌اش را با باده شست، و بیتِ پایانی با شوخی پاسخ می‌دهد: حافظ با باده وضو گرفته است.

موضوع‌ها: عشق · یک‌رنگی و پرهیز از ریا · معنویت و عرفان · آغاز دوباره · می و رندی · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا