حافظ دربارهٔ می و رندی

210 غزل

1. غزل 1: الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها
2. غزل 2: صلاح کار کجا و من خراب کجا؟
3. غزل 5: دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
4. غزل 7: صوفی بیا که آینه، صافی‌ست جام را
5. غزل 9: رونق عهد شباب است دگر بستان را
6. غزل 10: دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
7. غزل 13: می‌دمد صبح و کله بست سحاب
8. غزل 15: ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت؟
9. غزل 16: خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
10. غزل 17: سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت
11. غزل 19: ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست؟
12. غزل 20: روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
13. غزل 22: چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
14. غزل 26: زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست
15. غزل 27: در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست
16. غزل 29: ما را ز خیال تو چه پروای شراب است؟
17. غزل 36: تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
18. غزل 37: بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست
19. غزل 39: باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است؟
20. غزل 40: المنة لله که در میکده، باز است
21. غزل 41: اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
22. غزل 42: حال دل با تو گفتنم، هوس است
23. غزل 43: صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است
24. غزل 44: کنون که بر کف گل، جام بادهٔ صاف است
25. غزل 46: گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
26. غزل 47: به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
27. غزل 52: روزگاری‌ست که سودای بتان، دین من است
28. غزل 53: منم که گوشهٔ میخانه، خانقاه من است
29. غزل 58: سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
30. غزل 63: روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
31. غزل 64: اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست
32. غزل 69: کس نیست که افتادهٔ آن زلف دوتا نیست
33. غزل 71: زاهد ظاهرپرست از حال ما، آگاه نیست
34. غزل 72: راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
35. غزل 73: روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
36. غزل 74: حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
37. غزل 76: جز آستان توام در جهان، پناهی نیست
38. غزل 77: بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
39. غزل 80: عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت!
40. غزل 81: صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
41. غزل 84: ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
42. غزل 87: حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
43. غزل 91: ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
44. غزل 94: زان یار دل‌نوازم، شکری است با شکایت
45. غزل 98: اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
46. غزل 101: شراب و عیش نهان چیست؟ کار بی‌بنیاد
47. غزل 110: پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
48. غزل 111: عکس روی تو چو در آینهٔ جام افتاد
49. غزل 115: درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
50. غزل 116: کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
51. غزل 118: آن کس که به دست جام دارد
52. غزل 123: مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
53. غزل 125: شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
54. غزل 126: جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
55. غزل 127: روشنی طلعت تو ماه ندارد
56. غزل 131: بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
57. غزل 132: به آب روشن می، عارفی طهارت کرد
58. غزل 133: صوفی نهاد دام و سر حقه، باز کرد
59. غزل 135: چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد
60. غزل 143: سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
61. غزل 144: به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد
62. غزل 145: چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
63. غزل 149: دلم جز مهر مه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
64. غزل 154: راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
65. غزل 158: من و انکار شراب! این چه حکایت باشد؟
66. غزل 159: نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد
67. غزل 161: کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
68. غزل 162: خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد
69. غزل 164: نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد
70. غزل 165: مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
71. غزل 166: روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
72. غزل 167: ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
73. غزل 168: گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
74. غزل 170: زاهد خلوت‌نشین، دوش به میخانه شد
75. غزل 175: صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد
76. غزل 177: نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
77. غزل 178: هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
78. غزل 182: حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند
79. غزل 184: دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
80. غزل 186: گر می‌فروش، حاجت رندان روا کند
81. غزل 188: مرا به رندی و عشق، آن فضول، عیب کند
82. غزل 189: طایر دولت اگر باز گذاری بکند
83. غزل 191: آن، کیست کز روی کرم، با ما وفاداری کند؟
84. غزل 192: سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟
85. غزل 193: در نظربازی ما، بی‌خبران، حیران‌اند
86. غزل 195: غلام نرگس مست تو، تاجداران‌اند
87. غزل 196: آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
88. غزل 198: گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟
89. غزل 199: واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
90. غزل 200: دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
91. غزل 201: شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
92. غزل 202: بود آیا که در میکده‌ها بگشایند؟
93. غزل 203: سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
94. غزل 204: یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
95. غزل 205: تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
96. غزل 207: یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود
97. غزل 208: خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
98. غزل 209: قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
99. غزل 214: دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
100. غزل 215: به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
101. غزل 218: در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
102. غزل 220: از دیده خون دل همه بر روی ما رود
103. غزل 226: ترسم که اشک، در غم ما پرده‌در شود
104. غزل 227: گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
105. غزل 232: بر سر آنم که گر ز دست برآید
106. غزل 240: ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
107. غزل 243: بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
108. غزل 246: عید است و آخر گل و یاران در انتظار
109. غزل 250: روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
110. غزل 251: شب وصل است و طی شد نامهٔ هجر
111. غزل 252: گر بود عمر، به میخانه رسم بار دگر
112. غزل 260: ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
113. غزل 263: بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
114. غزل 265: برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
115. غزل 266: دلم رمیدهٔ لولی‌وشیست شورانگیز
116. غزل 268: گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
117. غزل 269: دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
118. غزل 272: باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
119. غزل 274: به دور لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
120. غزل 276: باغبان گر پنج‌روزی صحبت گل بایدش
121. غزل 281: یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
122. غزل 283: سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
123. غزل 284: هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
124. غزل 286: دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
125. غزل 288: کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
126. غزل 290: دلم رمیده شد و غافلم من درویش
127. غزل 292: قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
128. غزل 294: در وفای عشق تو، مشهور خوبانم چو شمع
129. غزل 296: طالع اگر مدد دهد، دامنش آورم به کف
130. غزل 299: اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
131. غزل 307: هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
132. غزل 311: عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام
133. غزل 313: بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم
134. غزل 314: دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
135. غزل 317: فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادم
136. غزل 319: سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم
137. غزل 321: هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
138. غزل 325: گر دست دهد خاک کف پای نگارم
139. غزل 326: در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
140. غزل 327: مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
141. غزل 329: جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
142. غزل 331: به تیغم گر کشد، دستش نگیرم
143. غزل 332: مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
144. غزل 333: نماز شام غریبان چو گریه آغازم
145. غزل 334: گر دست رسد در سر زلفین تو بازم
146. غزل 335: در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
147. غزل 337: چرا نه در پی عزم دیار خود باشم
148. غزل 340: من که از آتش دل چون خم می در جوشم
149. غزل 341: گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
150. غزل 343: چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
151. غزل 345: بی تو ای سرو روان، با گل و گلشن چه کنم؟
152. غزل 346: من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
153. غزل 350: به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
154. غزل 352: روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
155. غزل 353: من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
156. غزل 355: حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
157. غزل 356: گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
158. غزل 357: در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
159. غزل 358: غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
160. غزل 359: خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
161. غزل 360: گر از این منزل ویران به سوی خانه روم
162. غزل 361: آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
163. غزل 362: دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
164. غزل 364: ما بی‌غمان مست دل از دست داده‌ایم
165. غزل 367: فتوی پیر مغان دارم و قولی‌ست قدیم
166. غزل 368: خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
167. غزل 370: صلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صلا گفتیم
168. غزل 371: ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
169. غزل 372: بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
170. غزل 373: خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
171. غزل 374: بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
172. غزل 375: صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
173. غزل 377: ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
174. غزل 378: ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
175. غزل 379: سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
176. غزل 380: بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
177. غزل 386: خدا را کم نشین با خرقه پوشان
178. غزل 391: خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟
179. غزل 393: منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
180. غزل 398: ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
181. غزل 404: می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این
182. غزل 405: به جان پیر خرابات و حق صحبت او
183. غزل 406: گفتا برون شدی به تماشای ماه نو
184. غزل 415: ای پیک راستان خبر یار ما بگو
185. غزل 417: عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه
186. غزل 418: گر تیغ بارد در کوی آن ماه
187. غزل 421: در سرای مغان رفته بود و آب‌زده
188. غزل 423: دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده
189. غزل 427: چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
190. غزل 435: با مدعی مگویید، اسرار عشق و مستی
191. غزل 444: شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری
192. غزل 447: بیا با ما مورز این کینه‌داری
193. غزل 448: ای که در کوی خرابات مقامی داری
194. غزل 450: روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
195. غزل 459: زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
196. غزل 463: سلام الله ما کر اللیالي
197. غزل 466: این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
198. غزل 467: زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
199. غزل 469: أتت روائح رند الحمی و زاد غرامی
200. غزل 470: سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
201. غزل 471: ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
202. غزل 473: وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
203. غزل 479: صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
204. غزل 482: ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
205. غزل 483: سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
206. غزل 488: سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
207. غزل 489: ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی
208. غزل 490: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
209. غزل 492: سلامی چو بوی خوش آشنایی
210. غزل 493: ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی