غزل ۲۶۵: برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز

برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
بر امید جام لعلت دردی‌آشامم هنوز

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو
تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

ساقیا یک جرعه‌ای زان آب آتش‌گون که من
در میان پختگان عشق او خامم هنوز

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن
می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب
می‌رود چون سایه هر دم، بر در و بامم هنوز

نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو
اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز

در ازل داده‌ست ما را ساقی لعل لبت
جرعهٔ جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان
جان به غم‌هایش سپردم، نیست آرامم هنوز

در قلم آورد حافظ قصهٔ لعل لبش
آب حیوان می‌رود هر دم ز اقلامم هنوز

معنی ابیات

  1. برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز / بر امید جام لعلت دردی‌آشامم هنوز

    هنوز از آرزوی لبت به کام نرسیده‌ام؛ به امیدِ جامِ لعلِ تو هنوز تهِ جام را می‌نوشم.

  2. روز اول رفت دینم در سر زلفین تو / تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز

    روزِ نخست دینم در سرِ زلفِ تو رفت؛ تا ببینم سرانجامِ من در این سودا هنوز چه خواهد شد.

  3. ساقیا یک جرعه‌ای زان آب آتش‌گون که من / در میان پختگان عشق او خامم هنوز

    ای ساقی، جرعه‌ای از آن آبِ آتش‌رنگ بده، که من در میانِ پختگانِ عشقِ او هنوز خامم.

  4. از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن / می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

    شبی به خطا زلفِ تو را مشکِ ختن خواندم؛ هنوز هر لحظه هر مو بر اندامم چون تیغی بر من می‌زند.

  5. پرتو روی تو تا در خلوتم دید آفتاب / می‌رود چون سایه هر دم، بر در و بامم هنوز

    از وقتی خورشید پرتوِ روی تو را در خلوتم دید، هنوز هر دم مانندِ سایه بر در و بامِ من می‌گردد.

  6. نام من رفته‌ست روزی بر لب جانان به سهو / اهل دل را بوی جان می‌آید از نامم هنوز

    روزی نامِ من به اشتباه بر لبِ جانان آمد؛ هنوز اهلِ دل از نامِ من بوی جان می‌شنوند.

  7. در ازل داده‌ست ما را ساقی لعل لبت / جرعهٔ جامی که من مدهوش آن جامم هنوز

    ساقیِ لبِ لعلت در ازل جرعه‌ای از جام به ما داد که من هنوز مدهوشِ آن جامم.

  8. ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان / جان به غم‌هایش سپردم، نیست آرامم هنوز

    ای که گفتی جان بده تا آرامِ جان بیابی، جان را به غم‌هایش سپردم، اما هنوز آرام ندارم.

  9. در قلم آورد حافظ قصهٔ لعل لبش / آب حیوان می‌رود هر دم ز اقلامم هنوز

    حافظ قصهٔ لبِ لعلِ او را به قلم آورد؛ هنوز هر دم از قلم‌هایم آبِ حیات روان است.

تعبیر فال

هنوز به آنچه می‌خواهید نرسیده‌اید و با کمترین بهره سر می‌کنید. این دلبستگی از روز نخست با شما بوده و هنوز پایانش پیدا نیست. خود را کامل و رسیده ندانید؛ هنوز راهی در پیش است. با این همه، همین شور به کار و سخن شما جان می‌بخشد. شکیبا بمانید.

درباره این غزل

غزلی با ردیفِ «هنوز» که سراسر از انتظار و ناکامیِ پایدار می‌گوید: عاشق از ازل مدهوش است و هنوز به کام نرسیده. بیتِ ششم از لطیف‌ترین بیت‌های حافظ است: تنها یک بار نامش، آن هم به اشتباه، بر لبِ یار آمد و همین برای همیشه بوی جان به آن داد.

موضوع‌ها: صبر · می و رندی · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا