غزل ۲۰۲: بود آیا که در میکده‌ها بگشایند؟

بود آیا که در میکده‌ها بگشایند؟
گره از کار فروبستهٔ ما بگشایند؟

اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند
دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند

به صفای دل رندان صبوحی‌زدگان
بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند

نامهٔ تعزیت دختر رز بنویسید
تا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایند

گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب
تا حریفان همه خون از مژه‌ها بگشایند

در میخانه ببستند خدایا مپسند
که در خانهٔ تزویر و ریا بگشایند

حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا
که چه زنار ز زیرش به دغا بگشایند

معنی ابیات

  1. بود آیا که در میکده‌ها بگشایند؟ / گره از کار فروبستهٔ ما بگشایند؟

    آیا می‌شود که درِ میکده‌ها را بگشایند، و گره از کارِ فروبستهٔ ما بگشایند؟

  2. اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند / دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند

    اگر برای خوشایندِ دلِ زاهدِ خودبین آن را بستند، دل قوی دار، که برای خدا آن را می‌گشایند.

  3. به صفای دل رندان صبوحی‌زدگان / بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند

    به صفای دلِ رندانِ صبح‌نوش، بسا درِ بسته که با کلیدِ دعا می‌گشایند.

  4. نامهٔ تعزیت دختر رز بنویسید / تا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایند

    نامهٔ تسلیتِ دخترِ رز (باده) را بنویسید، تا همهٔ مغ‌بچگان زلفِ دوتای خود را به سوگ بگشایند.

  5. گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب / تا حریفان همه خون از مژه‌ها بگشایند

    به سوگِ بادهٔ ناب گیسوی چنگ (سیم‌هایش) را ببرید، تا همهٔ همدمان از مژه‌ها اشکِ خونین روان کنند.

  6. در میخانه ببستند خدایا مپسند / که در خانهٔ تزویر و ریا بگشایند

    درِ میخانه را بستند؛ خدایا مپسند که درِ خانهٔ نیرنگ و ریا را بگشایند.

  7. حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا / که چه زنار ز زیرش به دغا بگشایند

    حافظ، فردا ببینی که از زیرِ این خرقه‌ای که داری، با نیرنگ چه زناری بیرون می‌آورند.

تعبیر فال

دری که به روی شما بسته شده دوباره گشوده خواهد شد و گره کارتان باز می‌شود؛ دل قوی دارید. این بستگی برای خوشایند خودبینان بوده و پایدار نمی‌ماند. دعای صادقانه کلید درهای بسته است. در این میان با خود نیز روراست باشید و ببینید زیر ظاهرتان چه پنهان است.

درباره این غزل

غزلی دربارهٔ بسته شدنِ میخانه‌ها، با ردیفِ «بگشایند». بسیاری آن را به سخت‌گیری‌های روزگارِ امیر مبارزالدین مظفری پیوند داده‌اند، که در شیراز میخانه‌ها را بست. بیت‌های چهارم و پنجم به طنز برای «دخترِ رز» سوگ می‌گیرند، و بیتِ سوم از کلیدِ دعا برای درهای بسته سخن می‌گوید.

موضوع‌ها: یک‌رنگی و پرهیز از ریا · معنویت و عرفان · می و رندی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا