حافظ دربارهٔ معنویت و عرفان

159 غزل

1. غزل 1: الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها
2. غزل 2: صلاح کار کجا و من خراب کجا؟
3. غزل 5: دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
4. غزل 7: صوفی بیا که آینه، صافی‌ست جام را
5. غزل 8: ساقیا برخیز و درده جام را
6. غزل 10: دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
7. غزل 16: خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
8. غزل 17: سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت
9. غزل 21: دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
10. غزل 25: شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
11. غزل 26: زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست
12. غزل 31: آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
13. غزل 34: رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
14. غزل 37: بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست
15. غزل 41: اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
16. غزل 47: به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
17. غزل 48: صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
18. غزل 53: منم که گوشهٔ میخانه، خانقاه من است
19. غزل 63: روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
20. غزل 64: اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست
21. غزل 65: خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟
22. غزل 69: کس نیست که افتادهٔ آن زلف دوتا نیست
23. غزل 71: زاهد ظاهرپرست از حال ما، آگاه نیست
24. غزل 74: حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
25. غزل 77: بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
26. غزل 80: عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت!
27. غزل 83: گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
28. غزل 84: ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
29. غزل 89: یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
30. غزل 105: صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
31. غزل 111: عکس روی تو چو در آینهٔ جام افتاد
32. غزل 118: آن کس که به دست جام دارد
33. غزل 119: دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
34. غزل 120: بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد
35. غزل 127: روشنی طلعت تو ماه ندارد
36. غزل 132: به آب روشن می، عارفی طهارت کرد
37. غزل 133: صوفی نهاد دام و سر حقه، باز کرد
38. غزل 140: دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
39. غزل 142: دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد
40. غزل 144: به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد
41. غزل 146: صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد
42. غزل 149: دلم جز مهر مه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
43. غزل 150: ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
44. غزل 151: دمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد
45. غزل 153: سحر چون خسرو خاور، علم بر کوهساران زد
46. غزل 158: من و انکار شراب! این چه حکایت باشد؟
47. غزل 159: نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد
48. غزل 170: زاهد خلوت‌نشین، دوش به میخانه شد
49. غزل 171: دوش از جناب آصف، پیک بشارت آمد
50. غزل 174: مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
51. غزل 175: صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد
52. غزل 178: هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
53. غزل 182: حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند
54. غزل 184: دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
55. غزل 186: گر می‌فروش، حاجت رندان روا کند
56. غزل 193: در نظربازی ما، بی‌خبران، حیران‌اند
57. غزل 196: آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
58. غزل 197: شاهدان گر دلبری زین سان کنند
59. غزل 198: گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟
60. غزل 199: واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
61. غزل 200: دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
62. غزل 201: شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
63. غزل 202: بود آیا که در میکده‌ها بگشایند؟
64. غزل 205: تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
65. غزل 206: پیش از اینت بیش از این اندیشهٔ عشاق بود
66. غزل 208: خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
67. غزل 211: دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
68. غزل 212: یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
69. غزل 218: در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
70. غزل 220: از دیده خون دل همه بر روی ما رود
71. غزل 222: از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
72. غزل 232: بر سر آنم که گر ز دست برآید
73. غزل 239: رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
74. غزل 240: ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
75. غزل 242: بیا که رایت منصور پادشاه رسید
76. غزل 243: بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
77. غزل 246: عید است و آخر گل و یاران در انتظار
78. غزل 247: صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار
79. غزل 249: ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
80. غزل 252: گر بود عمر، به میخانه رسم بار دگر
81. غزل 254: دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور
82. غزل 257: روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر
83. غزل 258: هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
84. غزل 259: منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
85. غزل 260: ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
86. غزل 264: خیز و در کاسهٔ زر آب طربناک انداز
87. غزل 266: دلم رمیدهٔ لولی‌وشیست شورانگیز
88. غزل 269: دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
89. غزل 271: دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
90. غزل 272: باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
91. غزل 274: به دور لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
92. غزل 275: صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش
93. غزل 276: باغبان گر پنج‌روزی صحبت گل بایدش
94. غزل 277: فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
95. غزل 281: یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
96. غزل 283: سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
97. غزل 285: در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
98. غزل 292: قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
99. غزل 293: بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
100. غزل 296: طالع اگر مدد دهد، دامنش آورم به کف
101. غزل 299: اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
102. غزل 301: ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک
103. غزل 310: مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام
104. غزل 311: عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام
105. غزل 320: دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم
106. غزل 331: به تیغم گر کشد، دستش نگیرم
107. غزل 332: مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
108. غزل 335: در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
109. غزل 340: من که از آتش دل چون خم می در جوشم
110. غزل 341: گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
111. غزل 343: چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
112. غزل 355: حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
113. غزل 356: گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
114. غزل 361: آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
115. غزل 362: دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
116. غزل 366: ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
117. غزل 367: فتوی پیر مغان دارم و قولی‌ست قدیم
118. غزل 371: ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
119. غزل 372: بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
120. غزل 373: خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
121. غزل 375: صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
122. غزل 376: دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
123. غزل 379: سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
124. غزل 380: بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
125. غزل 386: خدا را کم نشین با خرقه پوشان
126. غزل 393: منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
127. غزل 397: ز در در آ و شبستان ما منور کن
128. غزل 398: ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
129. غزل 400: بالابلند عشوه‌گر نقش‌باز من
130. غزل 405: به جان پیر خرابات و حق صحبت او
131. غزل 407: مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
132. غزل 411: تاب بنفشه می‌دهد طرهٔ مشک‌سای تو
133. غزل 415: ای پیک راستان خبر یار ما بگو
134. غزل 416: خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
135. غزل 417: عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه
136. غزل 419: وصال او ز عمر جاودان به
137. غزل 422: ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
138. غزل 423: دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده
139. غزل 434: ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
140. غزل 436: آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی
141. غزل 447: بیا با ما مورز این کینه‌داری
142. غزل 450: روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
143. غزل 451: خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
144. غزل 454: ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی
145. غزل 455: عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
146. غزل 466: این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
147. غزل 467: زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
148. غزل 468: که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
149. غزل 471: ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
150. غزل 473: وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
151. غزل 474: هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
152. غزل 480: ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
153. غزل 483: سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
154. غزل 485: ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
155. غزل 487: ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی
156. غزل 489: ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی
157. غزل 490: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
158. غزل 491: به چشم کرده‌ام ابروی ماه‌سیمایی
159. غزل 492: سلامی چو بوی خوش آشنایی