غزل ۱۴۲: دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد
شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

آمد از پرده به مجلس عرقش پاک کنید
تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق
راه مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد

نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود
آن چه با خرقهٔ زاهد، می انگوری کرد

غنچهٔ گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت
مرغ خوشخوان طرب از برگ گل سوری کرد

حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود
عرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد

معنی ابیات

  1. دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد / شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

    دوستان، دخترِ رز (باده) از پرده‌نشینی توبه کرد؛ نزدِ محتسب رفت و با اجازهٔ او به کار پرداخت.

  2. آمد از پرده به مجلس عرقش پاک کنید / تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

    از پرده به مجلس آمد؛ عرقش را پاک کنید تا همدمان نگویند چرا این‌همه دوری کرد.

  3. مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق / راه مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد

    ای دل، مژدگانی بده، که مطربِ عشق دوباره آهنگِ مستانه زد و خماری را درمان کرد.

  4. نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود / آن چه با خرقهٔ زاهد، می انگوری کرد

    آنچه بادهٔ انگوری با خرقهٔ زاهد کرد، رنگش نه با هفت آب و نه با صد آتش پاک می‌شود.

  5. غنچهٔ گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت / مرغ خوشخوان طرب از برگ گل سوری کرد

    غنچهٔ گلبنِ وصالم از نسیمِ آن شکفت، و پرندهٔ خوش‌آواز با برگِ گلِ سرخ شادی کرد.

  6. حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود / عرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد

    حافظ، فروتنی را از دست مده، که حسود آبرو و مال و دل و دینش را بر سرِ غرور گذاشت.

تعبیر فال

آنچه مدتی از شما دور و پنهان بود دوباره بازگشته است؛ خبر خوشی است. شادی به زندگی شما برمی‌گردد و آرزوی دیدار شکوفا می‌شود. با روی گشاده از آن استقبال کنید و گله نکنید. در خوشی نیز فروتن بمانید، که غرور هر چه هست بر باد می‌دهد.

درباره این غزل

غزلی شوخ دربارهٔ بازگشتِ باده پس از دورهٔ منع، که در آن باده چون «دخترِ رز» تصویر شده است: از پرده‌نشینی توبه کرد و با اجازهٔ محتسب به مجلس آمد. بیتِ پایانی، با همهٔ شادیِ غزل، به فروتنی سفارش می‌کند.

موضوع‌ها: امید و مژده · شادی و غنیمت دم · پول و دارایی · معنویت و عرفان · آغاز دوباره · وصال

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا