غزل ۱۷۹: رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر یار خاک‌سار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است؟
چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند

سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که «جام باده بیاور که جم نخواهد ماند»

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه!
که این معامله تا صبح‌دم نخواهد ماند

توانگرا! دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که «جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند»

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

معنی ابیات

  1. رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند / چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند

    مژده رسید که روزهای غم نخواهد ماند؛ آن‌گونه نماند، این‌گونه نیز نخواهد ماند.

  2. من ار چه در نظر یار خاک‌سار شدم / رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

    هرچند من در نظرِ یار خاکسار شدم، رقیب هم این‌چنین محترم نخواهد ماند.

  3. چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را / کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

    چون پرده‌دار همه را با شمشیر می‌زند، هیچ کس ساکنِ حریمِ حرم نخواهد ماند.

  4. چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است؟ / چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند

    شکر و شکایت از نقشِ نیک و بد چه جایی دارد، وقتی هیچ نوشته‌ای بر صفحهٔ هستی نخواهد ماند؟

  5. سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود / که «جام باده بیاور که جم نخواهد ماند»

    گفته‌اند سرودِ مجلسِ جمشید این بود: «جامِ باده بیاور، که جم نخواهد ماند.»

  6. غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه! / که این معامله تا صبح‌دم نخواهد ماند

    ای شمع، وصلِ پروانه را غنیمت بشمار، که این سودا تا سپیده‌دم نخواهد ماند.

  7. توانگرا! دل درویش خود به دست آور / که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

    ای توانگر، دلِ درویشِ خود را به دست آور، که گنجینهٔ زر و درم نخواهد ماند.

  8. بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر / که «جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند»

    بر این ایوانِ زبرجدین (آسمان) با زر نوشته‌اند: «جز نیکیِ اهلِ کرم چیزی نخواهد ماند.»

  9. ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ / که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

    حافظ، از مهربانیِ جانان امید مبُر، که نقشِ جور و نشانِ ستم نخواهد ماند.

تعبیر فال

مژده: روزهای غم ماندنی نیست. همان‌گونه که خوشی‌های گذشته نماند، این سختی نیز می‌گذرد. جایگاه بدخواهان هم پایدار نیست. فرصت با هم بودن کوتاه است، آن را غنیمت بدانید. اگر توانی دارید، دل نیازمندی را به دست آورید، که تنها نیکی می‌ماند. به مهربانی او امیدوار باشید.

درباره این غزل

از پرآوازه‌ترین غزل‌های حافظ که با «رسید مژده که ایامِ غم نخواهد ماند / چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند» آغاز می‌شود و ردیفِ «نخواهد ماند» گذرا بودنِ همه‌چیز را یادآوری می‌کند. بیتِ هشتم نتیجهٔ غزل است: «جز نکوییِ اهلِ کرم نخواهد ماند».

موضوع‌ها: عشق · امید و مژده · پول و دارایی · آغاز دوباره · وصال

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا