حافظ دربارهٔ پول و دارایی

94 غزل

1. غزل 5: دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
2. غزل 34: رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
3. غزل 39: باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است؟
4. غزل 44: کنون که بر کف گل، جام بادهٔ صاف است
5. غزل 46: گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
6. غزل 49: روضهٔ خلد برین خلوت درویشان است
7. غزل 50: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
8. غزل 52: روزگاری‌ست که سودای بتان، دین من است
9. غزل 54: ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
10. غزل 56: دل سراپردهٔ محبت اوست
11. غزل 60: آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
12. غزل 70: مردم دیدهٔ ما جز به رخت ناظر نیست
13. غزل 71: زاهد ظاهرپرست از حال ما، آگاه نیست
14. غزل 72: راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
15. غزل 84: ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
16. غزل 89: یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
17. غزل 101: شراب و عیش نهان چیست؟ کار بی‌بنیاد
18. غزل 112: آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
19. غزل 113: بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
20. غزل 119: دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
21. غزل 121: هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
22. غزل 126: جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
23. غزل 142: دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد
24. غزل 153: سحر چون خسرو خاور، علم بر کوهساران زد
25. غزل 154: راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
26. غزل 156: به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
27. غزل 159: نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد
28. غزل 163: گل بی‌رخ یار خوش نباشد
29. غزل 167: ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
30. غزل 168: گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
31. غزل 179: رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
32. غزل 185: نقدها را بود آیا که عیاری گیرند؟
33. غزل 188: مرا به رندی و عشق، آن فضول، عیب کند
34. غزل 190: کلک مشکین تو، روزی که ز ما یاد کند
35. غزل 193: در نظربازی ما، بی‌خبران، حیران‌اند
36. غزل 196: آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
37. غزل 199: واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
38. غزل 203: سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
39. غزل 211: دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
40. غزل 216: آن یار کز او خانهٔ ما جای پری بود
41. غزل 224: خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
42. غزل 232: بر سر آنم که گر ز دست برآید
43. غزل 236: اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید
44. غزل 240: ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
45. غزل 246: عید است و آخر گل و یاران در انتظار
46. غزل 247: صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار
47. غزل 248: ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر
48. غزل 255: یوسف گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور
49. غزل 257: روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر
50. غزل 268: گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
51. غزل 269: دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
52. غزل 281: یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
53. غزل 285: در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
54. غزل 290: دلم رمیده شد و غافلم من درویش
55. غزل 292: قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
56. غزل 300: هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک
57. غزل 312: بشری اذ السلامة حلت بذی سلم
58. غزل 319: سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم
59. غزل 325: گر دست دهد خاک کف پای نگارم
60. غزل 329: جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
61. غزل 332: مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
62. غزل 338: من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
63. غزل 339: خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
64. غزل 346: من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
65. غزل 349: دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
66. غزل 352: روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
67. غزل 366: ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
68. غزل 367: فتوی پیر مغان دارم و قولی‌ست قدیم
69. غزل 371: ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
70. غزل 378: ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
71. غزل 381: گرچه ما بندگان پادشهیم
72. غزل 387: شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
73. غزل 398: ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
74. غزل 411: تاب بنفشه می‌دهد طرهٔ مشک‌سای تو
75. غزل 414: گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
76. غزل 421: در سرای مغان رفته بود و آب‌زده
77. غزل 433: ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
78. غزل 436: آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی
79. غزل 440: سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
80. غزل 442: به جان او که گرم دسترس به جان بودی
81. غزل 443: چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
82. غزل 447: بیا با ما مورز این کینه‌داری
83. غزل 450: روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
84. غزل 451: خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
85. غزل 454: ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی
86. غزل 456: نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
87. غزل 458: ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
88. غزل 463: سلام الله ما کر اللیالي
89. غزل 468: که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
90. غزل 471: ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
91. غزل 477: دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
92. غزل 485: ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
93. غزل 488: سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
94. غزل 495: می خواه و گل‌افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟