غزل ۱۶۷: ستارهای بدرخشید و ماه مجلس شد
ستارهای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیدهٔ ما را رفیق و مونس شد
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت
به غمزه مسألهآموز صد مدرس شد
به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا
فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد
به صدر مصطبهام مینشاند اکنون دوست
گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد
خیال آب خضر بست و جام اسکندر
به جرعهنوشی سلطان ابوالفوارس شد
طربسرای محبت کنون شود معمور
که طاق ابروی یار منش مهندس شد
لب از ترشح می پاک کن برای خدا
که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد
کرشمهٔ تو شرابی به عاشقان پیمود
که علم بیخبر افتاد و عقل بیحس شد
چو زر عزیز وجود است نظم من، آری
قبول دولتیان کیمیای این مس شد
ز راه میکده یاران عنان بگردانید
چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد
معنی ابیات
ستارهای بدرخشید و ماه مجلس شد / دل رمیدهٔ ما را رفیق و مونس شد
ستارهای درخشید و ماهِ مجلس شد؛ دلِ رمیدهٔ ما را همدم و یار شد.
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت / به غمزه مسألهآموز صد مدرس شد
نگارِ من که به مکتب نرفت و خط ننوشت، با یک غمزه آموزگارِ صد مدرس شد.
به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا / فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد
دلِ بیمارِ عاشقان، مانندِ صبا، به بوی او فدای چهرهٔ نسرین و چشمِ نرگس شد.
به صدر مصطبهام مینشاند اکنون دوست / گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد
اکنون دوست مرا در صدرِ میخانه مینشاند؛ گدای شهر را ببین که امیرِ مجلس شد.
خیال آب خضر بست و جام اسکندر / به جرعهنوشی سلطان ابوالفوارس شد
خیالِ آبِ خضر و جامِ اسکندر را در سر داشت، و به جرعهنوشیِ سلطان ابوالفوارس رسید.
طربسرای محبت کنون شود معمور / که طاق ابروی یار منش مهندس شد
اکنون طربسرای محبت آباد میشود، که طاقِ ابروی یارِ من معمارش شد.
لب از ترشح می پاک کن برای خدا / که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد
تو را به خدا لب را از قطرههای باده پاک کن، که خاطرم از هزاران گناه پر از وسوسه شد.
کرشمهٔ تو شرابی به عاشقان پیمود / که علم بیخبر افتاد و عقل بیحس شد
کرشمهٔ تو به عاشقان شرابی پیمود که دانش بیخبر افتاد و عقل بیحس شد.
چو زر عزیز وجود است نظم من، آری / قبول دولتیان کیمیای این مس شد
شعرِ من مانندِ زر عزیز است؛ آری، پذیرشِ بزرگان کیمیای این مس شد.
ز راه میکده یاران عنان بگردانید / چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد
ای یاران، از راهِ میکده بازگردید، چرا که حافظ از این راه رفت و تهیدست شد.
تعبیر فال
فال نیکی است: کسی به زندگی شما آمده که دل رمیدهتان را آرام و محفلتان را روشن کرده است. جایگاه شما بالا میرود و آن که ناچیز مینمود، بزرگ مجلس میشود. توجه بزرگان به کار شما ارزش میبخشد. تنها مراقب زیادهروی و دارایی خود باشید تا این خوشی به زیان نکشد.
- نیت کلی: نیک؛ کسی به زندگیتان آمده که دلِ رمیدهتان را آرام میکند.
- عشق: این همدم محفلتان را روشن میکند؛ قدرش را بدانید.
- کار: جایگاهتان بالا میرود و توجهِ بزرگان به کارتان ارزش میبخشد؛ تنها مراقبِ زیادهروی و داراییتان باشید.
- سفر: سفری که به دیدار و جایگاهی تازه بینجامد، خوشیمن است.
درباره این غزل
غزلی در شادیِ آمدنِ یاری که «به مکتب نرفت و خط ننوشت» اما «مسألهآموزِ صد مدرس» شد، بیتی که بسیار نقل میشود. در بیتِ پنجم از سلطان ابوالفوارس یاد میشود، که آن را لقبِ شاه شجاع دانستهاند. بیتِ پایانی با طنز همه را از راهی که حافظ را تهیدست کرد برحذر میدارد.
موضوعها: امید و مژده · شادی و غنیمت دم · پول و دارایی · زیبایی · می و رندی · زندگی و روزگار
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز