حافظ دربارهٔ شادی و غنیمت دم

80 غزل

1. غزل 3: اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
2. غزل 7: صوفی بیا که آینه، صافی‌ست جام را
3. غزل 25: شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
4. غزل 26: زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست
5. غزل 41: اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
6. غزل 44: کنون که بر کف گل، جام بادهٔ صاف است
7. غزل 46: گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
8. غزل 50: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
9. غزل 65: خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟
10. غزل 79: کنون که می‌دمد از بوستان، نسیم بهشت
11. غزل 85: شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
12. غزل 118: آن کس که به دست جام دارد
13. غزل 119: دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
14. غزل 131: بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
15. غزل 135: چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد
16. غزل 142: دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد
17. غزل 150: ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
18. غزل 154: راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
19. غزل 162: خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد
20. غزل 164: نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد
21. غزل 167: ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
22. غزل 175: صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد
23. غزل 185: نقدها را بود آیا که عیاری گیرند؟
24. غزل 200: دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
25. غزل 204: یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
26. غزل 207: یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود
27. غزل 219: کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
28. غزل 224: خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
29. غزل 230: اگر به بادهٔ مشکین دلم کشد، شاید
30. غزل 238: جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
31. غزل 239: رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
32. غزل 240: ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
33. غزل 248: ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر
34. غزل 257: روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر
35. غزل 263: بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
36. غزل 264: خیز و در کاسهٔ زر آب طربناک انداز
37. غزل 279: خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش
38. غزل 285: در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
39. غزل 287: ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
40. غزل 288: کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
41. غزل 293: بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
42. غزل 295: سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ
43. غزل 298: مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق
44. غزل 299: اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
45. غزل 304: دارای جهان نصرت دین خسرو کامل
46. غزل 309: عشقبازی و جوانی و شراب لعل‌فام
47. غزل 326: در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
48. غزل 332: مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
49. غزل 341: گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
50. غزل 346: من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
51. غزل 348: دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
52. غزل 350: به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
53. غزل 355: حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
54. غزل 361: آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
55. غزل 368: خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
56. غزل 374: بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
57. غزل 376: دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
58. غزل 377: ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
59. غزل 380: بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
60. غزل 388: بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
61. غزل 391: خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟
62. غزل 396: صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن
63. غزل 414: گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
64. غزل 427: چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
65. غزل 429: ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می
66. غزل 430: به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
67. غزل 431: لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
68. غزل 433: ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
69. غزل 444: شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری
70. غزل 454: ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی
71. غزل 456: نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
72. غزل 458: ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
73. غزل 462: یا مبسما یحاکي درجا من اللآلي
74. غزل 477: دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
75. غزل 479: صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
76. غزل 481: بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
77. غزل 485: ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
78. غزل 486: بلبل، ز شاخ سرو، به گلبانگ پهلوی
79. غزل 488: سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
80. غزل 495: می خواه و گل‌افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟