غزل ۱۳۵: چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد

چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد
نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد
بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین
نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن
که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت
بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

صبا کجاست؟ که این جان خون گرفته چو گل
فدای نکهت گیسوی یار خواهم کرد

نفاق و زرق نبخشد صفای دل حافظ
طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد

معنی ابیات

  1. چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد / نفس به بوی خوشش مشکبار خواهم کرد

    مانندِ باد آهنگِ کوی یار خواهم کرد و نفس را با بوی خوشش مشک‌بار خواهم کرد.

  2. به هرزه بی می و معشوق عمر می‌گذرد / بطالتم بس از امروز کار خواهم کرد

    عمر بیهوده بی باده و معشوق می‌گذرد؛ بی‌کاری بس است، از امروز کار خواهم کرد.

  3. هر آبروی که اندوختم ز دانش و دین / نثار خاک ره آن نگار خواهم کرد

    هر آبرویی که از دانش و دین اندوختم، نثارِ خاکِ راهِ آن نگار خواهم کرد.

  4. چو شمع صبحدمم شد ز مهر او روشن / که عمر در سر این کار و بار خواهم کرد

    مانندِ شمعِ صبحگاهی، از مهرِ او برایم روشن شد که عمر را بر سرِ این کار و بار خواهم گذاشت.

  5. به یاد چشم تو خود را خراب خواهم ساخت / بنای عهد قدیم استوار خواهم کرد

    به یادِ چشمِ تو خود را خراب خواهم کرد و بنیادِ پیمانِ قدیم را استوار خواهم کرد.

  6. صبا کجاست؟ که این جان خون گرفته چو گل / فدای نکهت گیسوی یار خواهم کرد

    صبا کجاست؟ که این جانِ خون‌گرفته را مانندِ گل فدای بوی گیسوی یار خواهم کرد.

  7. نفاق و زرق نبخشد صفای دل حافظ / طریق رندی و عشق اختیار خواهم کرد

    نفاق و ریا صفای دلِ حافظ را نمی‌بخشد؛ راهِ رندی و عشق را برخواهم گزید.

تعبیر فال

وقت تصمیم و حرکت است. عمر به بیکاری و تردید می‌گذرد؛ از همین امروز برای آنچه دلتان می‌خواهد گام بردارید. آماده‌اید که برای آن از نام و آبرو بگذرید و بر پیمان خود استوارید. ریا را کنار بگذارید و راه دل را آشکارا برگزینید؛ این عزم شما را به مقصود می‌رساند.

درباره این غزل

غزلی سراسر عزم و تصمیم، با ردیفِ «خواهم کرد». بیتِ دوم تصمیمی ساده و آشنا را بیان می‌کند، «بطالتم بس، از امروز کار خواهم کرد»، و بیتِ پایانی انتخابِ آگاهانهٔ حافظ میانِ ریا و رندی است.

موضوع‌ها: شادی و غنیمت دم · پند و راهنمایی · زیبایی · آغاز دوباره · می و رندی · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا