غزل ۸۵: شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت

گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود
بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت

بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم
وز پی‌اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت

عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت

شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن
در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم
کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت

معنی ابیات

  1. شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت / روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت

    شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و رفت؛ روی ماه‌پیکرش را سیر ندیدیم و رفت.

  2. گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود / بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت

    گویی از همنشینیِ ما سخت به تنگ آمده بود؛ بار بست و ما به گردش نرسیدیم و رفت.

  3. بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم / وز پی‌اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت

    بسیار فاتحه و حرزِ یمانی (دعای نگهبانی) خواندیم و در پی‌اش سورهٔ اخلاص دمیدیم، و رفت.

  4. عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد / دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت

    فریبمان دادند که بر ما گذری خواهی کرد؛ دیدی که سرانجام چنین فریبی خریدیم و رفت.

  5. شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن / در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت

    در چمنِ زیبایی و لطافت خرامان شد، اما ما در گلستانِ وصالش نخرامیدیم و رفت.

  6. همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم / کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت

    مانندِ حافظ همهٔ شب ناله و زاری کردیم که دریغا، به وداعش نرسیدیم و رفت.

تعبیر فال

فرصتی یا عزیزی پیش از آنکه از او بهره‌مند شوید از دستتان رفته و حسرتش مانده است. به وعده‌ها دل بسته بودید و کاری از دعا و انتظار برنیامد. بر آنچه گذشت بیش از این افسوس نخورید. از این پس، هر فرصتی را زود دریابید و آنچه در دل دارید به‌موقع بگویید.

درباره این غزل

غزلی کوتاه با ردیفِ «و برفت» در حسرتِ رفتنِ یار پیش از آنکه بهره‌ای از او برده شود. بیتِ سوم به رسمِ دعا خواندن برای نگه داشتنِ عزیز اشاره دارد، و بیتِ پایانی تلخ‌ترین حسرت را می‌گوید: حتی به وداعش نرسیدیم.

موضوع‌ها: شادی و غنیمت دم · زیبایی · وصال

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا