غزل ۴۴۴: شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری

شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری
یاران! صلای عشق است گر می‌کنید کاری

چشم فلک نبیند زین طرفه‌تر جوانی
در دست کس نیفتد زین خوب‌تر نگاری

هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب؟
بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری

چون من شکسته‌ای را از پیش خود چه رانی؟
کم غایت توقع بوسی‌ست یا کناری

می بی‌غش است دریاب، وقتی خوش است بشتاب
سال دگر که دارد امید نوبهاری؟

در بوستان حریفان مانند لاله و گل
هر یک گرفته جامی بر یاد روی یاری

چون این گره گشایم؟ وین راز چون نمایم؟
دردی و سخت دردی، کاری و صعب کاری

هر تار موی حافظ در دست زلف شوخی
مشکل توان نشستن در این چنین دیاری

معنی ابیات

  1. شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری / یاران! صلای عشق است گر می‌کنید کاری

    شهری است پر از ظریفان و از هر سو نگاری؛ ای یاران، بانگِ عشق است، اگر کاری می‌کنید.

  2. چشم فلک نبیند زین طرفه‌تر جوانی / در دست کس نیفتد زین خوب‌تر نگاری

    چشمِ آسمان جوانی شگفت‌تر از این نمی‌بیند؛ نگاری زیباتر از این به دستِ کسی نمی‌افتد.

  3. هرگز که دیده باشد جسمی ز جان مرکب؟ / بر دامنش مبادا زین خاکیان غباری

    چه کسی هرگز تنی دیده که از جان ساخته شده باشد؟ بر دامنش از این خاکیان غباری مباد.

  4. چون من شکسته‌ای را از پیش خود چه رانی؟ / کم غایت توقع بوسی‌ست یا کناری

    شکسته‌ای چون مرا چرا از پیشِ خود می‌رانی؟ کمترین خواسته بوسه‌ای است یا آغوشی.

  5. می بی‌غش است دریاب، وقتی خوش است بشتاب / سال دگر که دارد امید نوبهاری؟

    باده بی‌غش است، دریاب؛ وقت خوش است، بشتاب؛ چه کسی امیدِ نوبهارِ سالِ دیگر را دارد؟

  6. در بوستان حریفان مانند لاله و گل / هر یک گرفته جامی بر یاد روی یاری

    در بوستان همدمان، مانندِ لاله و گل، هر یک به یادِ روی یاری جامی گرفته‌اند.

  7. چون این گره گشایم؟ وین راز چون نمایم؟ / دردی و سخت دردی، کاری و صعب کاری

    این گره را چگونه بگشایم و این راز را چگونه بنمایم؟ دردی است و دردی سخت، کاری است و کاری دشوار.

  8. هر تار موی حافظ در دست زلف شوخی / مشکل توان نشستن در این چنین دیاری

    هر تارِ موی حافظ در دستِ زلفِ شوخی است؛ در چنین دیاری آرام نشستن دشوار است.

تعبیر فال

پیرامون شما فرصت‌های دل‌انگیز بسیار است و زمان دست به کار شدن فرا رسیده. فرصت امروز را دریابید، چون کسی از سال آینده خبر ندارد. خواستهٔ شما کوچک و شدنی است؛ آن را بگویید. با این حال دل شما در چند جا گرفتار است و این آرامش را از شما می‌گیرد؛ یکی را برگزینید.

درباره این غزل

غزلی در وصفِ شهری «پر ظریفان» که بسیاری آن را شیرازِ زمانِ حافظ می‌دانند. بیتِ پنجم، «سالِ دگر که دارد امیدِ نوبهاری؟»، پیامِ همیشگیِ غنیمت شمردنِ دم را دارد، و بیتِ پایانی با طنز می‌گوید که در چنین شهری دل در هزار جا گرفتار است.

موضوع‌ها: شادی و غنیمت دم · زیبایی · آغاز دوباره · می و رندی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا