غزل ۶۰: آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست

خوش می‌دهد نشان جلال و جمال یار
خوش می‌کند حکایت عز و وقار دوست

دل دادمش به مژده و خجلت همی‌برم
زین نقد قلب خویش که کردم نثار دوست

شکر خدا که از مدد بخت کارساز
بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار؟
در گردشند بر حسب اختیار دوست

گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند
ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

کحل الجواهری به من آر ای نسیم صبح
زان خاک نیکبخت که شد رهگذار دوست

ماییم و آستانهٔ عشق و سر نیاز
تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست

دشمن به قصد حافظ اگر دم زند چه باک؟
منت خدای را که نیم شرمسار دوست

معنی ابیات

  1. آن پیک نامور که رسید از دیار دوست / آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست

    آن پیکِ نامدار که از دیارِ دوست رسید، از خطِ مشکبارِ دوست تعویذِ جان آورد.

  2. خوش می‌دهد نشان جلال و جمال یار / خوش می‌کند حکایت عز و وقار دوست

    خوش از شکوه و جمالِ یار نشان می‌دهد؛ خوش از عزت و وقارِ دوست حکایت می‌کند.

  3. دل دادمش به مژده و خجلت همی‌برم / زین نقد قلب خویش که کردم نثار دوست

    دل را به مژدگانی به او دادم و شرمنده‌ام از این سکهٔ ناسرهٔ دلِ خود که نثارِ دوست کردم.

  4. شکر خدا که از مدد بخت کارساز / بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

    شکرِ خدا که به یاریِ بختِ کارساز، همهٔ کار و بارِ دوست به دلخواه است.

  5. سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار؟ / در گردشند بر حسب اختیار دوست

    گردشِ آسمان و دورِ ماه چه اختیاری دارد؟ بر حسبِ اختیارِ دوست در گردش‌اند.

  6. گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند / ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

    اگر بادِ فتنه هر دو جهان را بر هم بزند، ماییم و چراغِ چشم و راهِ انتظارِ دوست.

  7. کحل الجواهری به من آر ای نسیم صبح / زان خاک نیکبخت که شد رهگذار دوست

    ای نسیمِ صبح، سرمه‌ای گران‌بها برایم بیاور از آن خاکِ خوشبخت که گذرگاهِ دوست شد.

  8. ماییم و آستانهٔ عشق و سر نیاز / تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست

    ماییم و آستانِ عشق و سرِ نیاز؛ تا ببینیم خوابِ خوش چه کسی را در کنارِ دوست ببرد.

  9. دشمن به قصد حافظ اگر دم زند چه باک؟ / منت خدای را که نیم شرمسار دوست

    اگر دشمن به قصدِ حافظ دم بزند، چه باک؟ منت خدای را که نزدِ دوست شرمسار نیستم.

تعبیر فال

خبر خوشی از کسی که دوستش دارید به شما می‌رسد و دلتان را آرام می‌کند. کارها بر وفق مراد است. هر آشوبی هم که پیش آید، بر انتظار و وفاداری خود بمانید. از بدگویی دشمنان نهراسید؛ چون نزد دوست سرافکنده نیستید، سخن آنان اثری ندارد.

درباره این غزل

غزلی با ردیفِ «دوست» در شادیِ رسیدنِ پیکی از دیارِ یار. بیتِ ششم، «ما و چراغِ چشم و رهِ انتظارِ دوست»، تصویرِ ماندگارِ وفاداری در آشوب است، و بیتِ پایانی آرامشِ کسی را دارد که نزدِ دوست سرافکنده نیست.

موضوع‌ها: عشق · امید و مژده · پول و دارایی · زیبایی · آغاز دوباره

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا