غزل ۵۹: دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دارم امید عاطفتی از جناب دوست
کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

دانم که بگذرد ز سر جرم من که او
گر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست

چندان گریستیم که هر کس که برگذشت
در اشک ما چو دید روان گفت «کاین چه جوست؟»

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان
موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت
از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست

بی گفت و گوی زلف تو دل را همی کشد
با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست؟

عمری‌ست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام
زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

حافظ بد است حال پریشان تو، ولی
بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست

معنی ابیات

  1. دارم امید عاطفتی از جناب دوست / کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

    از درگاهِ دوست امیدِ مهربانی دارم؛ خطایی کردم و امیدم به بخششِ اوست.

  2. دانم که بگذرد ز سر جرم من که او / گر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست

    می‌دانم که از سرِ گناهِ من می‌گذرد، چون او هرچند پری‌روست، فرشته‌خوست.

  3. چندان گریستیم که هر کس که برگذشت / در اشک ما چو دید روان گفت «کاین چه جوست؟»

    چندان گریستیم که هر کس گذشت و اشکِ ما را روان دید، گفت: این چه جویی است؟

  4. هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان / موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

    آن دهان هیچ است و نشانی از آن نمی‌بینم؛ آن کمر مویی است و نمی‌دانم آن چه مویی است.

  5. دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت / از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست

    از نقشِ خیالش در شگفتم که چگونه از چشمم نرفت، که کارش هر دم شست‌وشو با اشک است.

  6. بی گفت و گوی زلف تو دل را همی کشد / با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست؟

    زلفِ تو بی‌گفت‌وگو دل را می‌کشد؛ با زلفِ دلکشِ تو چه کسی روی گفت‌وگو دارد؟

  7. عمری‌ست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام / زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

    عمری است که از زلفِ تو بویی شنیده‌ام؛ هنوز از آن بو در مشامِ دلم بویی هست.

  8. حافظ بد است حال پریشان تو، ولی / بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست

    حافظ، حالِ پریشانِ تو بد است، اما به بوی زلفِ پریشانِ یار، پریشانی‌ات نیکوست.

تعبیر فال

خطایی از شما سر زده و نگران آن هستید. امیدوار باشید؛ آن که از او بیم دارید بخشنده و نیک‌سرشت است و از لغزش شما می‌گذرد. پوزش خود را صادقانه بگویید و بهانه نیاورید. پریشانی امروز شما از سر محبت است و به نیکی پایان می‌یابد.

درباره این غزل

غزلی در امید به بخشش: «کردم جنایتی و امیدم به عفوِ اوست». بیتِ چهارم شوخیِ همیشگی دربارهٔ دهانِ ناپیدا و کمرِ مویی را دارد، و بیتِ پایانی با «پریشان» بازی می‌کند: پریشانیِ عاشق به سببِ زلفِ پریشانِ یار نیکوست.

موضوع‌ها: عشق · امید و مژده · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا