غزل ۹۲: میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
خوش خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت

گفته بودی کی بمیری پیش من، تعجیل چیست؟
خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت

عاشق و مخمور و مهجورم بت ساقی کجاست؟
گو که بخرامد که پیش سرو بالا میرمت

آن که عمری شد که تا بیمارم از سودای او
گو نگاهی کن که پیش چشم شهلا میرمت

گفته‌ای لعل لبم هم درد بخشد هم دوا
گاه پیش درد و گه پیش مداوا میرمت

خوش خرامان می‌روی چشم بد از روی تو دور
دارم اندر سر خیال آن که در پا میرمت

گرچه جای حافظ اندر خلوت وصل تو نیست
ای همه جای تو خوش، پیش همه جا میرمت

معنی ابیات

  1. میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت / خوش خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت

    ای امیرِ من، خوش می‌خرامی، که در سر و پایت بمیرم؛ خوش‌خرامان برو، که پیشِ قدِ رعنایت بمیرم.

  2. گفته بودی کی بمیری پیش من، تعجیل چیست؟ / خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت

    گفته بودی کی پیشِ من می‌میری؟ شتاب چیست؟ خوش طلب می‌کنی؛ پیش از طلب کردنت بمیرم.

  3. عاشق و مخمور و مهجورم بت ساقی کجاست؟ / گو که بخرامد که پیش سرو بالا میرمت

    عاشق و خمار و دورافتاده‌ام؛ بتِ ساقی کجاست؟ بگو بخرامد، که پیشِ سروِ قامتت بمیرم.

  4. آن که عمری شد که تا بیمارم از سودای او / گو نگاهی کن که پیش چشم شهلا میرمت

    به آن که عمری است از سودایش بیمارم، بگو نگاهی کن، که پیشِ چشمِ شهلایت بمیرم.

  5. گفته‌ای لعل لبم هم درد بخشد هم دوا / گاه پیش درد و گه پیش مداوا میرمت

    گفته‌ای لبِ لعلم هم درد می‌بخشد هم دوا؛ گاه پیشِ درد و گاه پیشِ درمانت بمیرم.

  6. خوش خرامان می‌روی چشم بد از روی تو دور / دارم اندر سر خیال آن که در پا میرمت

    خوش‌خرامان می‌روی، چشمِ بد از رویت دور؛ در سر خیالِ آن دارم که در پایت بمیرم.

  7. گرچه جای حافظ اندر خلوت وصل تو نیست / ای همه جای تو خوش، پیش همه جا میرمت

    هرچند جای حافظ در خلوتِ وصلِ تو نیست، ای که همه جای تو خوش است، پیشِ همه جایت بمیرم.

تعبیر فال

دل شما سراپا در گرو کسی است و برای او از هیچ چیز دریغ ندارید. او هم مایهٔ رنج شماست و هم درمان آن. اگر هنوز به او راه نیافته‌اید، دلسرد نشوید؛ همین دوستیِ بی‌چشمداشت ارزشمند است. تنها مراقب باشید که خود را یکسره از یاد نبرید.

درباره این غزل

غزلی با ردیفِ «میرمت» (برایت بمیرم)، از تعبیرهای مهرآمیزِ زبانِ گفت‌وگو، که حافظ آن را بیت به بیت با زیبایی‌های یار پیوند می‌دهد. بیتِ پنجم نکته‌ای آشنا دارد: لبِ یار «هم درد بخشد هم دوا».

موضوع‌ها: عشق · امید و مژده · وصال · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا