غزل ۹۳: چه لطف بود که ناگاه رشحهٔ قلمت

چه لطف بود که ناگاه رشحهٔ قلمت
حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت

به نوک خامه رقم کرده‌ای سلام مرا
که کارخانهٔ دوران مباد بی رقمت

نگویم از من بی‌دل به سهو کردی یاد
که در حساب خرد نیست سهو بر قلمت

مرا ذلیل مگردان به شکر این نعمت
که داشت دولت سرمد عزیز و محترمت

بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد
که گر سرم برود برندارم از قدمت

ز حال ما دلت آگه شود مگر وقتی
که لاله بردمد از خاک کشتگان غمت

روان تشنهٔ ما را به جرعه‌ای دریاب
چو می‌دهند زلال خضر ز جام جمت

همیشه وقت تو ای عیسی صبا خوش باد
که جان حافظ دلخسته زنده شد به دمت

معنی ابیات

  1. چه لطف بود که ناگاه رشحهٔ قلمت / حقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت

    چه لطفی بود که ناگهان چکه‌ای از قلمِ تو حقِ خدمتِ ما را به بزرگواری‌ات عرضه کرد.

  2. به نوک خامه رقم کرده‌ای سلام مرا / که کارخانهٔ دوران مباد بی رقمت

    با نوکِ قلم سلامِ مرا نوشته‌ای؛ کارگاهِ روزگار بی نوشته‌های تو مباد.

  3. نگویم از من بی‌دل به سهو کردی یاد / که در حساب خرد نیست سهو بر قلمت

    نمی‌گویم که از منِ بی‌دل از روی سهو یاد کردی، که در حسابِ خرد، قلمِ تو سهو ندارد.

  4. مرا ذلیل مگردان به شکر این نعمت / که داشت دولت سرمد عزیز و محترمت

    مرا به سپاسِ این نعمت خوار مکن، که دولتِ جاوید تو را عزیز و محترم داشت.

  5. بیا که با سر زلفت قرار خواهم کرد / که گر سرم برود برندارم از قدمت

    بیا، که با سرِ زلفت پیمان خواهم بست که اگر سرم هم برود، سر از قدمت برندارم.

  6. ز حال ما دلت آگه شود مگر وقتی / که لاله بردمد از خاک کشتگان غمت

    مگر دلت از حالِ ما آگاه شود آنگاه که لاله از خاکِ کشتگانِ غمت بروید.

  7. روان تشنهٔ ما را به جرعه‌ای دریاب / چو می‌دهند زلال خضر ز جام جمت

    جانِ تشنهٔ ما را با جرعه‌ای دریاب، اکنون که از جامِ جمِ تو آبِ زلالِ خضر می‌دهند.

  8. همیشه وقت تو ای عیسی صبا خوش باد / که جان حافظ دلخسته زنده شد به دمت

    ای صبای مسیحادم، وقتت همیشه خوش باد، که جانِ حافظِ دلخسته از دمِ تو زنده شد.

تعبیر فال

نامه یا پیامی ناگهانی از کسی که چشم‌به‌راهش بودید دلتان را زنده می‌کند؛ او شما را از یاد نبرده است. قدر این توجه را بدانید و سپاسگزار باشید. خواستهٔ خود را فروتنانه با او در میان بگذارید. کسی که دستش باز است می‌تواند گره از کار شما بگشاید.

درباره این غزل

غزلی در سپاس از نامه‌ای که از بزرگی به حافظ رسیده است: «چه لطف بود که ناگاه رشحهٔ قلمت / حقوقِ خدمتِ ما عرضه کرد بر کرمت». بیتِ پایانی صبا را به عیسی مانند می‌کند که با دمِ خود جانِ شاعر را زنده کرد.

موضوع‌ها: صبر · یک‌رنگی و پرهیز از ریا

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا