غزل ۳۳۶: مژدهٔ وصل تو کو کز سر جان برخیزم
مژدهٔ وصل تو کو کز سر جان برخیزم
طایر قدسم و از دام جهان برخیزم
به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانی
از سر خواجگی کون و مکان برخیزم
یا رب از ابر هدایت برسان بارانی
پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم
بر سر تربت من با می و مطرب بنشین
تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم
خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات
کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم
گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش
تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم
روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده
تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم
معنی ابیات
مژدهٔ وصل تو کو کز سر جان برخیزم / طایر قدسم و از دام جهان برخیزم
مژدهٔ وصالِ تو کجاست تا از سرِ جان برخیزم؟ پرندهٔ قدسم و از دامِ جهان برمیخیزم.
به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانی / از سر خواجگی کون و مکان برخیزم
به دوستیِ تو سوگند، اگر مرا بندهٔ خود بخوانی، از سرِ سروریِ همهٔ هستی برمیخیزم.
یا رب از ابر هدایت برسان بارانی / پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم
خدایا، از ابرِ هدایت بارانی برسان، پیش از آنکه مانندِ گردی از میان برخیزم.
بر سر تربت من با می و مطرب بنشین / تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم
بر سرِ گورِ من با باده و نوازنده بنشین، تا به بوی تو رقصکنان از گور برخیزم.
خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات / کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم
ای زیبارویِ شیرینحرکات، برخیز و قامت بنما، تا دستافشان از سرِ جان و جهان برخیزم.
گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش / تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم
هرچند پیرم، تو شبی تنگ در آغوشم بگیر، تا سحرگاه جوان از کنارِ تو برخیزم.
روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده / تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم
روزِ مرگم یک دم مهلتِ دیدار بده، تا مانندِ حافظ از سرِ جان و جهان برخیزم.
تعبیر فال
این از بلندترین غزلهای حافظ است: دل شما برای پیوندی بزرگتر از این جهان بیتاب است و برای آن از همه چیز میگذرید. یک نشانه یا خبر خوش شما را از بند رها میکند. از خدا راهنمایی بخواهید پیش از آنکه فرصت بگذرد. مهر، پیری و خستگی را میبرد و جان تازه میدهد. امید دیدار را نگه دارید.
- نیت کلی: دلتان برای پیوندی بزرگتر از این جهان بیتاب است و برای آن از همهچیز میگذرید.
- عشق: یک نشانه یا خبرِ خوش شما را از بند رها میکند؛ مهر، پیری و خستگی را میبرد و جانِ تازه میدهد.
- کار: از خدا راهنمایی بخواهید پیش از آنکه فرصت بگذرد.
- سفر: زیارت یا سفری به شیراز و حافظیه، دلتان را تازه میکند.
درباره این غزل
از بلندترین غزلهای عاشقانه و عارفانهٔ حافظ، که بر سنگِ آرامگاهِ او در حافظیه نقش شده است. ردیفِ «برخیزم» در هر بیت معنایی تازه میگیرد: برخاستن از جان، از دامِ جهان، از سروری و حتی از گور.
موضوعها: عشق · امید و مژده · آغاز دوباره · وصال · زندگی و روزگار
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز