غزل ۳۳۶: مژدهٔ وصل تو کو کز سر جان برخیزم

مژدهٔ وصل تو کو کز سر جان برخیزم
طایر قدسم و از دام جهان برخیزم

به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانی
از سر خواجگی کون و مکان برخیزم

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی
پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم

بر سر تربت من با می و مطرب بنشین
تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم

خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات
کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم

گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش
تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم

روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده
تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم

معنی ابیات

  1. مژدهٔ وصل تو کو کز سر جان برخیزم / طایر قدسم و از دام جهان برخیزم

    مژدهٔ وصالِ تو کجاست تا از سرِ جان برخیزم؟ پرندهٔ قدسم و از دامِ جهان برمی‌خیزم.

  2. به ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانی / از سر خواجگی کون و مکان برخیزم

    به دوستیِ تو سوگند، اگر مرا بندهٔ خود بخوانی، از سرِ سروریِ همهٔ هستی برمی‌خیزم.

  3. یا رب از ابر هدایت برسان بارانی / پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم

    خدایا، از ابرِ هدایت بارانی برسان، پیش از آنکه مانندِ گردی از میان برخیزم.

  4. بر سر تربت من با می و مطرب بنشین / تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم

    بر سرِ گورِ من با باده و نوازنده بنشین، تا به بوی تو رقص‌کنان از گور برخیزم.

  5. خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات / کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم

    ای زیبارویِ شیرین‌حرکات، برخیز و قامت بنما، تا دست‌افشان از سرِ جان و جهان برخیزم.

  6. گرچه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش / تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم

    هرچند پیرم، تو شبی تنگ در آغوشم بگیر، تا سحرگاه جوان از کنارِ تو برخیزم.

  7. روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده / تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم

    روزِ مرگم یک دم مهلتِ دیدار بده، تا مانندِ حافظ از سرِ جان و جهان برخیزم.

تعبیر فال

این از بلندترین غزل‌های حافظ است: دل شما برای پیوندی بزرگ‌تر از این جهان بی‌تاب است و برای آن از همه چیز می‌گذرید. یک نشانه یا خبر خوش شما را از بند رها می‌کند. از خدا راهنمایی بخواهید پیش از آنکه فرصت بگذرد. مهر، پیری و خستگی را می‌برد و جان تازه می‌دهد. امید دیدار را نگه دارید.

درباره این غزل

از بلندترین غزل‌های عاشقانه و عارفانهٔ حافظ، که بر سنگِ آرامگاهِ او در حافظیه نقش شده است. ردیفِ «برخیزم» در هر بیت معنایی تازه می‌گیرد: برخاستن از جان، از دامِ جهان، از سروری و حتی از گور.

موضوع‌ها: عشق · امید و مژده · آغاز دوباره · وصال · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا