غزل ۲۷۲: باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش

باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

زآن باده که در میکدهٔ عشق فروشند
ما را دو سه ساغر بده و گو «رمضان باش»

در خرقه، چو آتش زدی ای عارف سالک!
جهدی کن و سرحلقهٔ رندان جهان باش

دلدار که گفتا به توام دل‌نگران است
گو «می‌رسم اینک به سلامت»، نگران باش

خون شد دلم از حسرت آن لعل روان‌بخش
ای درج محبت! به همان مهر و نشان باش

تا بر دلش از غصه غباری ننشیند
ای سیل سرشک! از عقب نامه روان باش

حافظ که هوس می‌کندش جام جهان‌بین
گو «در نظر آصف جمشید‌مکان باش»

معنی ابیات

  1. باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش / وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

    بازآی و همدمِ جانِ دلِ تنگم باش، و رازدارِ اسرارِ پنهانِ این سوخته.

  2. زآن باده که در میکدهٔ عشق فروشند / ما را دو سه ساغر بده و گو «رمضان باش»

    از آن باده که در میکدهٔ عشق می‌فروشند، دو سه جام به ما بده و بگو رمضان باشد (باکی نیست).

  3. در خرقه، چو آتش زدی ای عارف سالک! / جهدی کن و سرحلقهٔ رندان جهان باش

    ای عارفِ سالک، اکنون که در خرقه آتش زدی، کوششی کن و سرحلقهٔ رندانِ جهان باش.

  4. دلدار که گفتا به توام دل‌نگران است / گو «می‌رسم اینک به سلامت»، نگران باش

    به دلدار که گفت «نگرانِ تو هستم» بگو: «اکنون به سلامت می‌رسم»؛ چشم‌به‌راه باش.

  5. خون شد دلم از حسرت آن لعل روان‌بخش / ای درج محبت! به همان مهر و نشان باش

    دلم از حسرتِ آن لبِ لعلِ جان‌بخش خون شد؛ ای صندوقچهٔ محبت، با همان مهر و نشان بمان.

  6. تا بر دلش از غصه غباری ننشیند / ای سیل سرشک! از عقب نامه روان باش

    ای سیلِ اشک، در پیِ نامه روان باش تا از غصه غباری بر دلش ننشیند.

  7. حافظ که هوس می‌کندش جام جهان‌بین / گو «در نظر آصف جمشید‌مکان باش»

    به حافظ که هوسِ جامِ جهان‌بین دارد بگو: در نظرِ آصفِ جمشیدجایگاه باش.

تعبیر فال

چشم به راه بازگشت همدمی هستید که رازتان را بفهمد؛ او نیز نگران شماست و دیدار نزدیک است. اگر از ظاهرسازی دست کشیده‌اید، نیمه‌راه نمانید و در راه خود پیشرو باشید. به پیمان و مهر پیشین وفادار بمانید. برای رسیدن به خواسته، خود را در چشم بزرگی که می‌تواند یاری کند نگه دارید.

درباره این غزل

غزلی در نامه‌نگاری و چشم‌به‌راهی، با ردیفِ «باش». بیت‌های چهارم تا ششم گویی پیامی است برای یارِ دور: می‌رسم، چشم‌به‌راه باش، و اشک در پیِ نامه روان است. «آصف» نامِ وزیرِ دانای سلیمان بود و حافظ آن را برای وزیرانِ زمانِ خود به کار می‌برد.

موضوع‌ها: امید و مژده · معنویت و عرفان · می و رندی · وصال · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا