غزل ۳۷۵: صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویست
مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

معنی ابیات

  1. صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم / وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

    ای صوفی، بیا تا خرقهٔ ریا را از تن بیرون کشیم و بر این نقشِ فریب خطِ بطلان بکشیم.

  2. نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم / دلق ریا به آب خرابات برکشیم

    نذر و بخشش‌های صومعه را خرجِ باده کنیم و خرقهٔ ریا را در آبِ خرابات فروبریم.

  3. فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند / غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

    فردا اگر باغِ بهشت را به ما ندهند، غلمان را از باغ و حور را از بهشت بیرون می‌کشیم.

  4. بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان / غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

    سرخوش بیرون می‌جهیم و از بزمِ صوفیان باده را تاراج می‌کنیم و شاهد را در آغوش می‌گیریم.

  5. عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان / روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

    شادی کنیم، وگرنه روزی که بارِ جان را به جهانی دیگر می‌کشیم، با حسرت ما را می‌برند.

  6. سر خدا که در تتق غیب منزویست / مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

    رازِ خدا را که در پردهٔ غیب پنهان است، مستانه نقاب از رخسارش برمی‌کشیم.

  7. کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو / گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

    جلوه‌ای از ابروی او کجاست تا مانندِ ماهِ نو گوی آسمان را در خمِ چوگانِ زرین بکشیم؟

  8. حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن / پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

    حافظ، چنین لاف‌ها زدن در اندازهٔ ما نیست؛ چرا پا را از گلیمِ خود درازتر کنیم؟

تعبیر فال

هنگام آن است که ظاهرسازی را یکسره کنار بگذارید و با خود روراست شوید. از فرصت عمر بهره ببرید تا روزی حسرت نخورید. شور و جسارت خوب است، اما اندازهٔ خود را بشناسید و ادعای بیش از توان نکنید. آنچه در پی آن هستید با فروتنی به دست می‌آید، نه با لاف زدن.

درباره این غزل

غزلی پرشور که سراسر لافِ رندانه است و با بیتی فروتنانه به خود بازمی‌گردد: «حافظ نه حدِ ماست چنین لاف‌ها زدن / پای از گلیمِ خویش چرا بیشتر کشیم». بیتِ پنجم پیامی آشنا دارد: شادی کنیم، وگرنه روزِ رفتن با حسرت می‌رویم.

موضوع‌ها: یک‌رنگی و پرهیز از ریا · معنویت و عرفان · زیبایی · می و رندی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا