غزل ۳۸۶: خدا را کم نشین با خرقه پوشان

خدا را کم نشین با خرقه پوشان
رخ از رندان بی‌سامان مپوشان

در این خرقه بسی آلودگی هست
خوشا وقت قبای می فروشان

در این صوفی‌وشان دردی ندیدم
که صافی باد عیش دردنوشان

تو نازک‌طبعی و طاقت نیاری
گرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

چو مستم کرده‌ای مستور منشین
چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

بیا وز غبن این سالوسیان بین
صراحی خون‌دل و بربط خروشان

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش
که دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان

معنی ابیات

  1. خدا را کم نشین با خرقه پوشان / رخ از رندان بی‌سامان مپوشان

    تو را به خدا، کم با خرقه‌پوشان بنشین و رخ را از رندانِ بی‌سامان مپوشان.

  2. در این خرقه بسی آلودگی هست / خوشا وقت قبای می فروشان

    در این خرقه آلودگی بسیار است؛ خوشا وقتِ قبای باده‌فروشان.

  3. در این صوفی‌وشان دردی ندیدم / که صافی باد عیش دردنوشان

    در این صوفی‌نمایان هیچ دردی ندیدم؛ عیشِ دُردنوشان صاف باد.

  4. تو نازک‌طبعی و طاقت نیاری / گرانی‌های مشتی دلق‌پوشان

    تو نازک‌طبعی و تابِ گرانجانیِ مشتی دلق‌پوش را نمی‌آوری.

  5. چو مستم کرده‌ای مستور منشین / چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

    چون مستم کرده‌ای، پرده‌نشین مشو؛ چون نوشم داده‌ای، زهرم منوشان.

  6. بیا وز غبن این سالوسیان بین / صراحی خون‌دل و بربط خروشان

    بیا و از زیانِ این ریاکاران ببین که صراحی خون‌دل است و بربط خروشان.

  7. ز دلگرمی حافظ بر حذر باش / که دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان

    از دلگرمیِ حافظ بر حذر باش، که سینه‌ای چون دیگِ جوشان دارد.

تعبیر فال

از همنشینی با ریاکاران و ظاهرسازان دوری کنید و از بی‌ریایان رو نگردانید؛ در آن جامهٔ آراسته آلودگی بسیار است. شما لطیف‌طبع‌اید و تاب این گرانجانان را ندارید. اگر کسی دل شما را برده، از او بخواهید که اکنون کناره نگیرد و شیرینی را به تلخی بدل نکند. مراقب باشید که شور درونتان سر نرود.

درباره این غزل

غزلی که با پندی آغاز می‌شود: «خدا را کم نشین با خرقه‌پوشان / رخ از رندانِ بی‌سامان مپوشان». بیتِ سوم بازیِ ظریفِ «درد» و «صاف» را دارد: در صوفی‌نمایان دردی (و دُردی) نیست، و عیشِ دُردنوشانِ بی‌ریا صاف باد.

موضوع‌ها: یک‌رنگی و پرهیز از ریا · دوستی و وفا · معنویت و عرفان · می و رندی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا