غزل ۳۸۵: یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان

یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان
وان سهی سرو خرامان به چمن باز رسان

دل آزردهٔ ما را به نسیمی بنواز
یعنی آن جان ز تن رفته به تن باز رسان

ماه و خورشید به منزل چو به امر تو رسند
یار مه‌روی مرا نیز به من باز رسان

دیده‌ها در طلب لعل یمانی خون شد
یا رب آن کوکب رخشان به یمن باز رسان

برو ای طایر میمون همایون آثار
پیش عنقا سخن زاغ و زغن باز رسان

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات
بشنو ای پیک خبرگیر و سخن باز رسان

آن که بودی وطنش دیدهٔ حافظ یا رب
به مرادش ز غریبی به وطن باز رسان

معنی ابیات

  1. یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان / وان سهی سرو خرامان به چمن باز رسان

    خدایا، آن آهوی مشکین را به ختن بازرسان، و آن سروِ راستِ خرامان را به چمن بازرسان.

  2. دل آزردهٔ ما را به نسیمی بنواز / یعنی آن جان ز تن رفته به تن باز رسان

    دلِ آزردهٔ ما را با نسیمی بنواز؛ یعنی آن جانِ از تن رفته را به تن بازرسان.

  3. ماه و خورشید به منزل چو به امر تو رسند / یار مه‌روی مرا نیز به من باز رسان

    چون ماه و خورشید به فرمانِ تو به منزل می‌رسند، یارِ ماه‌رویِ مرا نیز به من بازرسان.

  4. دیده‌ها در طلب لعل یمانی خون شد / یا رب آن کوکب رخشان به یمن باز رسان

    چشم‌ها در طلبِ لعلِ یمنی خون شد؛ خدایا، آن ستارهٔ درخشان (سهیل) را به یمن بازرسان.

  5. برو ای طایر میمون همایون آثار / پیش عنقا سخن زاغ و زغن باز رسان

    ای پرندهٔ خجسته‌اثر، برو و سخنِ زاغ و زغن را پیشِ عنقا (سیمرغ) برسان.

  6. سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات / بشنو ای پیک خبرگیر و سخن باز رسان

    سخن این است که ما بی تو زندگی نمی‌خواهیم؛ ای پیکِ خبرگیر، بشنو و سخن را بازرسان.

  7. آن که بودی وطنش دیدهٔ حافظ یا رب / به مرادش ز غریبی به وطن باز رسان

    خدایا، آن کس را که وطنش چشمِ حافظ بود، به مرادش از غریبی به وطن بازرسان.

تعبیر فال

این فال دعایی است برای بازگشت مسافر یا عزیزی دور: از خدا بخواهید او را به سلامت به خانه بازگرداند؛ این دعا شنیده می‌شود. دل شما با بازگشت او جان تازه می‌گیرد. پیام خود را به او برسانید و بگویید بی او زندگی خوش نیست. همان‌گونه که ماه و خورشید به منزل می‌رسند، او نیز بازخواهد آمد.

درباره این غزل

غزلی که سراسر دعای بازگشت است، با ردیفِ «باز رسان»، و برای چشم‌به‌راهانِ مسافر بسیار درخور است. بیتِ چهارم به ستارهٔ سهیل اشاره دارد که از یمن دیده می‌شد و باور داشتند لعل را می‌پرورد.

موضوع‌ها: امید و مژده · دعا و توکل · کامیابی و کار · سفر و غربت · دل‌شکستگی · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا