حافظ دربارهٔ کامیابی و کار

69 غزل

1. غزل 12: ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما
2. غزل 49: روضهٔ خلد برین خلوت درویشان است
3. غزل 50: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
4. غزل 58: سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
5. غزل 77: بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
6. غزل 83: گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
7. غزل 88: شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
8. غزل 91: ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
9. غزل 98: اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
10. غزل 108: خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد
11. غزل 114: همای اوج سعادت به دام ما افتد
12. غزل 115: درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
13. غزل 119: دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
14. غزل 138: یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
15. غزل 144: به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد
16. غزل 147: برید باد صبا دوشم آگهی آورد
17. غزل 153: سحر چون خسرو خاور، علم بر کوهساران زد
18. غزل 154: راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
19. غزل 169: یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟
20. غزل 176: سحرم دولت بیدار به بالین آمد
21. غزل 183: دوش وقت سحر، از غصه نجاتم دادند
22. غزل 188: مرا به رندی و عشق، آن فضول، عیب کند
23. غزل 190: کلک مشکین تو، روزی که ز ما یاد کند
24. غزل 191: آن، کیست کز روی کرم، با ما وفاداری کند؟
25. غزل 194: سمن‌بویان، غبار غم چو بنشینند؛ بنشانند
26. غزل 198: گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟
27. غزل 212: یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
28. غزل 214: دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
29. غزل 218: در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
30. غزل 227: گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
31. غزل 237: نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
32. غزل 241: معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
33. غزل 242: بیا که رایت منصور پادشاه رسید
34. غزل 248: ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر
35. غزل 255: یوسف گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور
36. غزل 259: منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
37. غزل 261: درآ که در دل خسته، توان درآید باز
38. غزل 267: ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
39. غزل 269: دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
40. غزل 284: هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
41. غزل 285: در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
42. غزل 291: ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش
43. غزل 296: طالع اگر مدد دهد، دامنش آورم به کف
44. غزل 298: مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق
45. غزل 301: ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک
46. غزل 304: دارای جهان نصرت دین خسرو کامل
47. غزل 312: بشری اذ السلامة حلت بذی سلم
48. غزل 320: دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم
49. غزل 321: هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
50. غزل 329: جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
51. غزل 330: تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
52. غزل 344: عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
53. غزل 350: به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
54. غزل 366: ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
55. غزل 368: خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
56. غزل 381: گرچه ما بندگان پادشهیم
57. غزل 385: یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان
58. غزل 393: منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
59. غزل 402: نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه‌رو ببین
60. غزل 410: ای قبای پادشاهی، راست بر بالای تو
61. غزل 414: گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
62. غزل 421: در سرای مغان رفته بود و آب‌زده
63. غزل 437: ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
64. غزل 445: تو را که هر چه مراد است در جهان داری
65. غزل 451: خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
66. غزل 454: ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی
67. غزل 457: هزار جهد بکردم که یار من باشی
68. غزل 482: ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
69. غزل 485: ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی