غزل ۱۴۷: برید باد صبا دوشم آگهی آورد
برید باد صبا دوشم آگهی آورد
که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مطربان صبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که باد سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حور بهشت را رضوان
در این جهان ز برای دل رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایت دوست
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبر خاطر ما کوش کاین کلاه نمد
بسا شکست که با افسر شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمن ماه
چو یاد عارض آن ماه خرگهی آورد
رساند رایت منصور بر فلک حافظ
که التجا به جناب شهنشهی آورد
معنی ابیات
برید باد صبا دوشم آگهی آورد / که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد
دیشب پیکِ بادِ صبا برایم خبر آورد که روزِ رنج و غم رو به کوتاهی نهاده است.
به مطربان صبوحی دهیم جامهٔ چاک / بدین نوید که باد سحرگهی آورد
به شکرانهٔ این نویدی که بادِ سحرگاهی آورد، جامهٔ چاکخورده را به نوازندگانِ بامدادی میبخشیم.
بیا بیا که تو حور بهشت را رضوان / در این جهان ز برای دل رهی آورد
بیا، بیا، که رضوان (نگهبانِ بهشت) تو را، حوری بهشتی، در این جهان برای دلِ این بنده آورد.
همیرویم به شیراز با عنایت دوست / زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
با عنایتِ دوست به شیراز میرویم؛ آفرین بر همراهی که بختم به همراهیام آورد.
به جبر خاطر ما کوش کاین کلاه نمد / بسا شکست که با افسر شهی آورد
در دلجوییِ ما بکوش، که این کلاهِ نمدیِ درویشی بارها تاجِ شاهی را شکسته است.
چه نالهها که رسید از دلم به خرمن ماه / چو یاد عارض آن ماه خرگهی آورد
چه نالهها که از دلم به هالهٔ ماه رسید، وقتی یادِ چهرهٔ آن ماهِ خرگاهنشین را آورد.
رساند رایت منصور بر فلک حافظ / که التجا به جناب شهنشهی آورد
حافظ پرچمِ پیروزی را به آسمان رساند، که به درگاهِ شاهنشاه پناه آورد.
تعبیر فال
خبر خوشی رسیده است: روزهای سختی و غم رو به پایان است. شادی کنید و سپاس بگزارید. سفری یا بازگشتی به جایی که دوست دارید در پیش است و همراهی خوب نصیبتان میشود. دل شکسته را دستکم نگیرید و دلجویی کنید. با پناه بردن به جایی درست، سربلند میشوید.
- نیت کلی: خبرِ خوش رسیده است: روزهای سختی و غم رو به پایان است. شادی کنید و سپاس بگزارید.
- عشق: کسی که چشمبهراهش بودید به زندگیتان میآید؛ قدرش را بدانید.
- کار: دلِ شکسته و آدمِ فروتن را دستکم نگیرید؛ با پناه بردن به جایی درست، سربلند میشوید.
- سفر: سفری یا بازگشتی به جایی که دوستش دارید در پیش است و همراهی خوب نصیبتان میشود.
درباره این غزل
غزلی شادمانه که بیتِ چهارمش، «همیرویم به شیراز با عنایتِ دوست»، را برخی از شارحان نشانهٔ بازگشتِ حافظ به شیراز پس از دوری دانستهاند. بیتِ پنجم پندی پرمعناست: کلاهِ نمدیِ درویش بسا تاجِ شاهی را شکسته است.
موضوعها: امید و مژده · کامیابی و کار · سفر و غربت · آغاز دوباره
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز