غزل ۳۴۴: عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌زنم

بی ماه مهرافروز خود، تا بگذرانم روز خود
دامی به راهی می‌نهم، مرغی به دامی می‌زنم

اورنگ کو؟ گلچهر کو؟ نقش وفا و مهر کو؟
حالی من اندر عاشقی، داو تمامی می‌زنم

تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سرو سهی
گلبانگ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی می‌زنم

هرچند ک‌آن آرام دل، دانم نبخشد کام دل
نقش خیالی می‌کشم، فال دوامی می‌زنم

دانم سر آرد غصه را، رنگین برآرد قصه را
این آه خون افشان که من، هر صبح و شامی می‌زنم

با آن که از وی غایبم، وز می چو حافظ تایبم
در مجلس روحانیان، گه گاه جامی می‌زنم

معنی ابیات

  1. عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم / دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌زنم

    عمری است که در طلب هر روز گامی برمی‌دارم و هر زمان دستِ شفاعت در نیک‌نامی می‌زنم.

  2. بی ماه مهرافروز خود، تا بگذرانم روز خود / دامی به راهی می‌نهم، مرغی به دامی می‌زنم

    بی ماهِ مهرافروزِ خود، تا روزم را بگذرانم، دامی به راهی می‌نهم و مرغی را به دامی می‌زنم.

  3. اورنگ کو؟ گلچهر کو؟ نقش وفا و مهر کو؟ / حالی من اندر عاشقی، داو تمامی می‌زنم

    اورنگ کجاست؟ گلچهر کجاست؟ نقشِ وفا و مهر کجاست؟ اکنون من در عاشقی دستِ آخر را می‌بازم.

  4. تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سرو سهی / گلبانگ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی می‌زنم

    به امیدِ آنکه از سایهٔ آن سروِ بلند آگاهی یابم، از هر سو بانگِ عشق را بر خوش‌خرامی می‌زنم.

  5. هرچند ک‌آن آرام دل، دانم نبخشد کام دل / نقش خیالی می‌کشم، فال دوامی می‌زنم

    هرچند می‌دانم آن آرامِ دل کامِ دل را نمی‌بخشد، نقشِ خیالی می‌کشم و فالِ پایداری می‌زنم.

  6. دانم سر آرد غصه را، رنگین برآرد قصه را / این آه خون افشان که من، هر صبح و شامی می‌زنم

    می‌دانم این آهِ خون‌افشان که هر صبح و شام می‌کشم، غصه را به پایان می‌رساند و قصه را رنگین می‌کند.

  7. با آن که از وی غایبم، وز می چو حافظ تایبم / در مجلس روحانیان، گه گاه جامی می‌زنم

    با آنکه از او دورم و مانندِ حافظ از باده توبه کرده‌ام، در مجلسِ روحانیان گاه‌گاه جامی می‌زنم.

تعبیر فال

سال‌هاست گام‌به‌گام در پی مقصودی هستید و هنوز به آن نرسیده‌اید. در نبودِ کسی که می‌خواهید، خود را با چیزهای دیگر سرگرم می‌کنید، اما دلتان جای دیگری است. می‌دانید که شاید کام دل برنیاید، ولی امید را نگه داشته‌اید. این آه و دعای هر روزه بی‌اثر نمی‌ماند و پایان قصه خوش خواهد بود.

درباره این غزل

غزلی با ردیفِ «می‌زنم» که بیتِ پنجمش از خودِ فال سخن می‌گوید: «نقشِ خیالی می‌کشم، فالِ دوامی می‌زنم». «اورنگ و گلچهر» در بیتِ سوم دلداده‌های داستانی کهن‌اند، و بیتِ ششم امید دارد که آهِ هر روزه سرانجام «قصه را رنگین» کند.

موضوع‌ها: عشق · امید و مژده · کامیابی و کار · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا