غزل ۱۹۸: گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟

گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟
گفتا به چشم هر چه تو گویی چنان کنند

گفتم خراج مصر طلب می‌کند لبت
گفتا در این معامله کمتر زیان کنند

گفتم به نقطهٔ دهنت خود که برد راه؟
گفت این حکایتیست که با نکته‌دان کنند

گفتم صنم‌پرست مشو با صمد نشین
گفتا به کوی عشق هم این و هم آن کنند

گفتم هوای میکده غم می‌برد ز دل
گفتا خوش آن کسان که دلی شادمان کنند

گفتم شراب و خرقه نه آیین مذهب است
گفت این عمل به مذهب پیر مغان کنند

گفتم ز لعل نوش‌لبان پیر را چه سود؟
گفتا به بوسهٔ شکرینش جوان کنند

گفتم که خواجه کی به سر حجله می‌رود؟
گفت آن زمان که مشتری و مه قران کنند

گفتم دعای دولت او ورد حافظ است
گفت این دعا ملایک هفت آسمان کنند

معنی ابیات

  1. گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟ / گفتا به چشم هر چه تو گویی چنان کنند

    گفتم: کی دهان و لبت مرا کامروا می‌کنند؟ گفت: به چشم، هرچه تو بگویی همان می‌کنند.

  2. گفتم خراج مصر طلب می‌کند لبت / گفتا در این معامله کمتر زیان کنند

    گفتم: لبت خراجِ مصر (بهایی گزاف) می‌خواهد. گفت: در این سودا کمتر زیان می‌کنند.

  3. گفتم به نقطهٔ دهنت خود که برد راه؟ / گفت این حکایتیست که با نکته‌دان کنند

    گفتم: چه کسی به نقطهٔ کوچکِ دهانت راه برد؟ گفت: این حکایتی است که با نکته‌دان می‌گویند.

  4. گفتم صنم‌پرست مشو با صمد نشین / گفتا به کوی عشق هم این و هم آن کنند

    گفتم: بت‌پرست مشو، با خدای یگانه بنشین. گفت: در کوی عشق هم این را می‌کنند و هم آن را.

  5. گفتم هوای میکده غم می‌برد ز دل / گفتا خوش آن کسان که دلی شادمان کنند

    گفتم: هوای میکده غم را از دل می‌برد. گفت: خوشا کسانی که دلی را شادمان کنند.

  6. گفتم شراب و خرقه نه آیین مذهب است / گفت این عمل به مذهب پیر مغان کنند

    گفتم: شراب و خرقه آیینِ دین نیست. گفت: این کار را در آیینِ پیرِ مغان می‌کنند.

  7. گفتم ز لعل نوش‌لبان پیر را چه سود؟ / گفتا به بوسهٔ شکرینش جوان کنند

    گفتم: از لبِ لعلِ شیرین‌لبان پیر را چه سود؟ گفت: با بوسهٔ شکرینش جوانش می‌کنند.

  8. گفتم که خواجه کی به سر حجله می‌رود؟ / گفت آن زمان که مشتری و مه قران کنند

    گفتم: خواجه کی به حجله می‌رود؟ گفت: آن زمان که مشتری و ماه قِران (همنشینی) کنند.

  9. گفتم دعای دولت او ورد حافظ است / گفت این دعا ملایک هفت آسمان کنند

    گفتم: دعای دولتِ او وِردِ حافظ است. گفت: این دعا را فرشتگانِ هفت آسمان می‌کنند.

تعبیر فال

پاسخ خواستهٔ شما مساعد است و آنچه می‌خواهید پذیرفته می‌شود. بهایی که باید بپردازید در برابر آنچه به دست می‌آورید ناچیز است. شاد کردن دل دیگران بهترین کار است. برای کار مهمی که در پیش دارید، هنگام مناسب و فرخنده‌ای فرا می‌رسد؛ شتاب نکنید و منتظر آن ساعت بمانید.

درباره این غزل

غزلی سراسر گفت‌وگو، با ساختارِ «گفتم… گفتا» در هر بیت، مانندِ غزلِ ۲۳۱. بیتِ هشتم به باوری کهن در اخترشناسی اشاره دارد: کارِ مهم، مانندِ عروسی، را در ساعتِ «قِرانِ» مشتری و ماه خجسته می‌دانستند.

موضوع‌ها: امید و مژده · صبر · ازدواج · کامیابی و کار · معنویت و عرفان · می و رندی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا