غزل ۳۳۱: به تیغم گر کشد، دستش نگیرم

به تیغم گر کشد، دستش نگیرم
وگر تیرم زند منت پذیرم

کمان ابرویت را گو بزن تیر
که پیش دست و بازویت بمیرم

غم گیتی گر از پایم درآرد
بجز ساغر که باشد دستگیرم؟

برآی ای آفتاب صبح امید
که در دست شب هجران اسیرم

به فریادم رس ای پیر خرابات
به یک جرعه جوانم کن که پیرم

به گیسوی تو خوردم دوش سوگند
که من از پای تو سر بر نگیرم

بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظ
که گر آتش شوم در وی نگیرم

معنی ابیات

  1. به تیغم گر کشد، دستش نگیرم / وگر تیرم زند منت پذیرم

    اگر مرا با تیغ بکشد، دستش را نمی‌گیرم؛ و اگر تیرم بزند، منت می‌پذیرم.

  2. کمان ابرویت را گو بزن تیر / که پیش دست و بازویت بمیرم

    به کمانِ ابرویت بگو تیر بزند، تا در برابرِ دست و بازویت بمیرم.

  3. غم گیتی گر از پایم درآرد / بجز ساغر که باشد دستگیرم؟

    اگر غمِ روزگار از پا درم آورد، جز جامِ باده چه کسی دستم را می‌گیرد؟

  4. برآی ای آفتاب صبح امید / که در دست شب هجران اسیرم

    ای خورشیدِ صبحِ امید، برآی، که در دستِ شبِ جدایی اسیرم.

  5. به فریادم رس ای پیر خرابات / به یک جرعه جوانم کن که پیرم

    ای پیرِ خرابات، به فریادم برس؛ با یک جرعه جوانم کن، که پیرم.

  6. به گیسوی تو خوردم دوش سوگند / که من از پای تو سر بر نگیرم

    دیشب به گیسوی تو سوگند خوردم که سر از پای تو برندارم.

  7. بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظ / که گر آتش شوم در وی نگیرم

    حافظ، این خرقهٔ تقوا را بسوزان، که اگر خود آتش شوم، در آن نمی‌گیرم (این جامه با من سازگار نیست).

تعبیر فال

خود را یکسره به او سپرده‌اید و هر چه از او برسد، حتی سختی، می‌پذیرید. اکنون در شب دوری گرفتارید و چشم به راه صبح امید. از راهنمایی دلسوز یاری بخواهید تا دوباره توان و شادابی بیابید. بر پیمان خود استوار بمانید و پارسایی ساختگی را کنار بگذارید، که با حال شما سازگار نیست.

درباره این غزل

غزلی کوتاه در تسلیمِ کامل به یار، که با «به تیغم گر کشد دستش نگیرم» آغاز می‌شود. بیتِ چهارم، «برآی ای آفتابِ صبحِ امید / که در دستِ شبِ هجران اسیرم»، از بیت‌های پرنقل در دلتنگی و امید است.

موضوع‌ها: امید و مژده · صبر · معنویت و عرفان · می و رندی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا