غزل ۲۴۲: بیا که رایت منصور پادشاه رسید

بیا که رایت منصور پادشاه رسید
نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید

جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت
کمال عدل به فریاد دادخواه رسید

سپهر، دور خوش اکنون کند که ماه آمد
جهان به کام دل اکنون رسد که شاه رسید

ز قاطعان طریق این زمان شوند ایمن
قوافل دل و دانش که مرد راه رسید

عزیز مصر به رغم برادران غیور
ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسید

کجاست صوفی دجال فعل ملحدشکل
بگو بسوز، که مهدی دین پناه رسید

صبا بگو که چه‌ها بر سرم در این غم عشق
ز آتش دل سوزان و دود آه رسید

ز شوق روی تو شاها بدین اسیر فراق
همان رسید کز آتش به برگ کاه رسید

مرو به خواب که حافظ به بارگاه قبول
ز ورد نیم شب و درس صبحگاه رسید

معنی ابیات

  1. بیا که رایت منصور پادشاه رسید / نوید فتح و بشارت به مهر و ماه رسید

    بیا، که پرچمِ پیروزِ پادشاه منصور رسید؛ نویدِ پیروزی و مژده به خورشید و ماه رسید.

  2. جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداخت / کمال عدل به فریاد دادخواه رسید

    زیباییِ بخت از چهرهٔ پیروزی نقاب برداشت؛ کمالِ داد به فریادِ دادخواه رسید.

  3. سپهر، دور خوش اکنون کند که ماه آمد / جهان به کام دل اکنون رسد که شاه رسید

    آسمان اکنون گردشی خوش دارد، که ماه آمد؛ جهان اکنون به کامِ دل می‌رسد، که شاه رسید.

  4. ز قاطعان طریق این زمان شوند ایمن / قوافل دل و دانش که مرد راه رسید

    اکنون کاروان‌های دل و دانش از راهزنان ایمن می‌شوند، که مردِ راه رسید.

  5. عزیز مصر به رغم برادران غیور / ز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسید

    عزیزِ مصر (یوسف)، به رغمِ برادرانِ حسود، از ژرفای چاه برآمد و به اوجِ ماه رسید.

  6. کجاست صوفی دجال فعل ملحدشکل / بگو بسوز، که مهدی دین پناه رسید

    صوفیِ دجال‌کردارِ ملحدنما کجاست؟ بگو بسوز، که مهدیِ دین‌پناه رسید.

  7. صبا بگو که چه‌ها بر سرم در این غم عشق / ز آتش دل سوزان و دود آه رسید

    ای صبا، بگو که در این غمِ عشق از آتشِ دلِ سوزان و دودِ آه چه‌ها بر سرم رسید.

  8. ز شوق روی تو شاها بدین اسیر فراق / همان رسید کز آتش به برگ کاه رسید

    ای شاه، از شوقِ روی تو بر این اسیرِ جدایی همان رسید که از آتش به برگِ کاه می‌رسد.

  9. مرو به خواب که حافظ به بارگاه قبول / ز ورد نیم شب و درس صبحگاه رسید

    به خواب مرو، که حافظ با وِردِ نیمه‌شب و درسِ بامداد به بارگاهِ پذیرش رسید.

تعبیر فال

فالی بسیار نیک و نوید پیروزی است: گره‌ها گشوده می‌شود، داد شما ستانده می‌شود و کسی که چشم به راهش بودید می‌رسد. آن‌که بدخواهان به چاهش انداختند به اوج می‌رسد و فریبکاران رسوا می‌شوند. این گشایش پاداش دعای شبانه و کوشش بامدادی شماست؛ از آن دست نکشید.

درباره این غزل

غزلی در شادیِ بازگشتِ پیروزمندانهٔ شاه منصور مظفری، که بسیاری آن را به ورودِ او به شیراز پیوند داده‌اند. بیتِ پنجم بازگشتِ او را به برآمدنِ یوسف از چاه مانند می‌کند، و بیتِ پایانی پیامی همیشگی دارد: پذیرفته شدن، حاصلِ دعای شب و کوششِ بامداد است.

موضوع‌ها: امید و مژده · کامیابی و کار · معنویت و عرفان · زیبایی · آغاز دوباره

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا