غزل ۴۳: صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است

صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است
وقت گل خوش باد کز وی وقت می‌خواران خوش است

از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود
آری آری طیب انفاس هواداران خوش است

ناگشوده گل نقاب، آهنگ رحلت ساز کرد
ناله‌ کن بلبل که گلبانگ دل‌افکاران خوش است

مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق
دوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است

نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست
شیوهٔ رندی و خوش‌باشی عیاران خوش است

از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش
کاندر این دیر کهن، کار سبکباران خوش است

حافظا! ترک جهان گفتن طریق خوشدلیست
تا نپنداری که احوال جهان‌داران خوش است

معنی ابیات

  1. صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است / وقت گل خوش باد کز وی وقت می‌خواران خوش است

    صحنِ بستان ذوق‌بخش است و همنشینیِ یاران خوش؛ فصلِ گل خوش باد، که وقتِ باده‌نوشان از آن خوش است.

  2. از صبا هر دم مشام جان ما خوش می‌شود / آری آری طیب انفاس هواداران خوش است

    از صبا هر دم مشامِ جانِ ما خوش می‌شود؛ آری، آری، بوی خوشِ نفسِ دوستداران خوش است.

  3. ناگشوده گل نقاب، آهنگ رحلت ساز کرد / ناله‌ کن بلبل که گلبانگ دل‌افکاران خوش است

    گل هنوز نقاب نگشوده، آهنگِ رفتن کرد؛ ای بلبل، ناله کن، که آوازِ دل‌افسردگان خوش است.

  4. مرغ خوشخوان را بشارت باد کاندر راه عشق / دوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است

    مرغِ خوش‌آواز را مژده باد، که در راهِ عشق دوست با نالهٔ شب‌بیداران خوش است.

  5. نیست در بازار عالم خوشدلی ور زان که هست / شیوهٔ رندی و خوش‌باشی عیاران خوش است

    در بازارِ جهان خوشدلی نیست، و اگر هست، شیوهٔ رندی و خوش‌باشیِ عیاران خوش است.

  6. از زبان سوسن آزاده‌ام آمد به گوش / کاندر این دیر کهن، کار سبکباران خوش است

    از زبانِ سوسنِ آزاده به گوشم رسید که در این دیرِ کهن کارِ سبک‌باران خوش است.

  7. حافظا! ترک جهان گفتن طریق خوشدلیست / تا نپنداری که احوال جهان‌داران خوش است

    حافظ، ترکِ جهان گفتن راهِ خوشدلی است؛ مپندار که حالِ جهانداران خوش است.

تعبیر فال

روزهای خوشی در پیش است؛ قدر همنشینی با دوستان و این فرصت کوتاه را بدانید، که خوشی‌ها زود می‌گذرد. ناله و دعای شبانهٔ شما شنیده می‌شود. سبکبار باشید و دل به مال و مقام نبندید؛ آسودگی در بی‌نیازی است، نه در داشتنِ بسیار.

درباره این غزل

غزلی با ردیفِ «خوش است» که بیتِ ششمش پندی ماندگار از زبانِ سوسنِ آزاده دارد: «کاندر این دیرِ کهن کارِ سبک‌باران خوش است». بیتِ پایانی با یادآوری که «تا نپنداری که احوالِ جهان‌داران خوش است»، خوشدلی را در بی‌نیازی می‌جوید.

موضوع‌ها: بخت و دگرگونی روزگار · دوستی و وفا · سفر و غربت · دل‌شکستگی · آغاز دوباره · می و رندی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا