غزل ۳۵۹: خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی‌طاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت
با دل زخم‌کش و دیدهٔ گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی
تا در میکده شادان و غزل‌خوان بروم

به هواداری او ذره‌صفت، رقص‌کنان
تا لب چشمهٔ خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گران‌باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون
همره کوکبهٔ آصف دوران بروم

معنی ابیات

  1. خرم آن روز کز این منزل ویران بروم / راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

    خرم آن روز که از این منزلِ ویران بروم، آسایشِ جان را بجویم و به دنبالِ جانان بروم.

  2. گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب / من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

    هرچند می‌دانم که غریب به جایی راه نمی‌برد، من به بوی آن زلفِ پریشان می‌روم.

  3. دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت / رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

    دلم از هراسِ زندانِ اسکندر گرفت؛ بار می‌بندم و تا سرزمینِ سلیمان می‌روم.

  4. چون صبا با تن بیمار و دل بی‌طاقت / به هواداری آن سرو خرامان بروم

    مانندِ صبا، با تنی بیمار و دلی بی‌تاب، به هواداریِ آن سروِ خرامان می‌روم.

  5. در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت / با دل زخم‌کش و دیدهٔ گریان بروم

    اگر در راهِ او باید مانندِ قلم با سر بروم، با دلی زخم‌خورده و چشمی گریان می‌روم.

  6. نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی / تا در میکده شادان و غزل‌خوان بروم

    نذر کرده‌ام که اگر روزی از این غم رها شوم، شادمان و غزل‌خوان تا درِ میکده بروم.

  7. به هواداری او ذره‌صفت، رقص‌کنان / تا لب چشمهٔ خورشید درخشان بروم

    به هواداریِ او، مانندِ ذره رقص‌کنان، تا لبِ چشمهٔ خورشیدِ درخشان می‌روم.

  8. تازیان را غم احوال گران‌باران نیست / پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

    سبک‌باران غمِ حالِ گران‌باران را ندارند؛ ای پارسایان، یاری‌ام کنید تا خوش و آسان بروم.

  9. ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون / همره کوکبهٔ آصف دوران بروم

    و اگر مانندِ حافظ از این بیابان راهی به بیرون نیابم، همراهِ موکبِ آصفِ زمانه (وزیرِ دانا) می‌روم.

تعبیر فال

هنگام رفتن از جایی است که شما را دلتنگ و گرفتار کرده؛ دلتان هوای جایی بهتر و نزدیکی به عزیزان را دارد. با اینکه راه دشوار و ناآشناست، عزم خود را کرده‌اید. با همهٔ خستگی، مهر شما را پیش می‌برد. از نیکان یاری و دعا بخواهید و اگر به‌تنهایی راه را نمی‌یابید، با کسی توانا و آگاه همراه شوید. پایان این راه شادی است.

درباره این غزل

غزلی در آرزوی رفتن از جایی که دل را گرفته است، با ردیفِ «بروم». بنا بر روایتی مشهور، حافظ آن را در یزد سروده است: «زندانِ سکندر» را یزد و «ملکِ سلیمان» را فارس و شیراز دانسته‌اند. «آصفِ دوران» لقبی برای وزیرِ دانا و کاردان است.

موضوع‌ها: عشق · سفر و غربت · دل‌شکستگی · آغاز دوباره · می و رندی · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا