غزل ۲۸۲: ببرد از من قرار و طاقت و هوش
ببرد از من قرار و طاقت و هوش
بت سنگیندل سیمین بناگوش
نگاری چابکی شنگی کلهدار
ظریفی مهوشی ترکی قباپوش
ز تاب آتش سودای عشقش
به سان دیگ دایم میزنم جوش
چو پیراهن شوم آسودهخاطر
گرش همچون قبا گیرم در آغوش
اگر پوسیده گردد استخوانم
نگردد مهرت از جانم فراموش
دل و دینم، دل و دینم ببردهست
بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش
دوای تو، دوای توست حافظ
لب نوشش، لب نوشش، لب نوش
معنی ابیات
ببرد از من قرار و طاقت و هوش / بت سنگیندل سیمین بناگوش
آن زیبارویِ سنگدلِ سیمینبناگوش آرام و تاب و هوش را از من برد.
نگاری چابکی شنگی کلهدار / ظریفی مهوشی ترکی قباپوش
نگاری چابک و شوخ و کلاهدار، ظریف، ماهرو، ترکی قباپوش.
ز تاب آتش سودای عشقش / به سان دیگ دایم میزنم جوش
از تابِ آتشِ سودای عشقش، مانندِ دیگ همیشه در جوشم.
چو پیراهن شوم آسودهخاطر / گرش همچون قبا گیرم در آغوش
اگر او را مانندِ قبا در آغوش بگیرم، مانندِ پیراهن آسودهخاطر میشوم.
اگر پوسیده گردد استخوانم / نگردد مهرت از جانم فراموش
اگر استخوانم هم بپوسد، مهرِ تو از جانم فراموش نمیشود.
دل و دینم، دل و دینم ببردهست / بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش
دل و دینم را، دل و دینم را برده است، بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش.
دوای تو، دوای توست حافظ / لب نوشش، لب نوشش، لب نوش
حافظ، داروی تو، داروی تو، لبِ نوشِ اوست، لبِ نوشش، لبِ نوش.
تعبیر فال
سخت دلباختهاید و آرام و قرار ندارید. این مهر چنان ریشهدار است که با گذشت زمان هم فراموش نمیشود. آرامش شما تنها در نزدیکی و دیدار است و درمان دیگری ندارد؛ اگر راهی برای آن هست، آن را بجویید. تا آن زمان شور خود را مهار کنید تا از پا نیفتید.
- نیت کلی: سخت دلباختهاید و آرام و قرار ندارید.
- عشق: این مهر چنان ریشهدار است که با گذشتِ زمان فراموش نمیشود؛ آرامشِ شما در نزدیکی و دیدار است، اگر راهی برایش هست بجویید.
- کار: شورتان را مهار کنید تا از پا نیفتید.
- سفر: سفر به سوی کسی که دوستش دارید دلتان را آرام میکند.
درباره این غزل
غزلی کوتاه، شاد و ترانهوار، که در دو بیتِ پایانی واژهها را سه بار تکرار میکند: «بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش». این تکرار، که در دیوان کمنظیر است، به غزل آهنگی چون ترانه داده است.
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز