غزل ۲۸۲: ببرد از من قرار و طاقت و هوش

ببرد از من قرار و طاقت و هوش
بت سنگین‌دل سیمین بناگوش

نگاری چابکی شنگی کله‌دار
ظریفی مه‌وشی ترکی قباپوش

ز تاب آتش سودای عشقش
به سان دیگ دایم می‌زنم جوش

چو پیراهن شوم آسوده‌خاطر
گرش همچون قبا گیرم در آغوش

اگر پوسیده گردد استخوانم
نگردد مهرت از جانم فراموش

دل و دینم، دل و دینم ببرده‌ست
بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش

دوای تو، دوای توست حافظ
لب نوشش، لب نوشش، لب نوش

معنی ابیات

  1. ببرد از من قرار و طاقت و هوش / بت سنگین‌دل سیمین بناگوش

    آن زیبارویِ سنگدلِ سیمین‌بناگوش آرام و تاب و هوش را از من برد.

  2. نگاری چابکی شنگی کله‌دار / ظریفی مه‌وشی ترکی قباپوش

    نگاری چابک و شوخ و کلاه‌دار، ظریف، ماه‌رو، ترکی قباپوش.

  3. ز تاب آتش سودای عشقش / به سان دیگ دایم می‌زنم جوش

    از تابِ آتشِ سودای عشقش، مانندِ دیگ همیشه در جوشم.

  4. چو پیراهن شوم آسوده‌خاطر / گرش همچون قبا گیرم در آغوش

    اگر او را مانندِ قبا در آغوش بگیرم، مانندِ پیراهن آسوده‌خاطر می‌شوم.

  5. اگر پوسیده گردد استخوانم / نگردد مهرت از جانم فراموش

    اگر استخوانم هم بپوسد، مهرِ تو از جانم فراموش نمی‌شود.

  6. دل و دینم، دل و دینم ببرده‌ست / بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش

    دل و دینم را، دل و دینم را برده است، بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش.

  7. دوای تو، دوای توست حافظ / لب نوشش، لب نوشش، لب نوش

    حافظ، داروی تو، داروی تو، لبِ نوشِ اوست، لبِ نوشش، لبِ نوش.

تعبیر فال

سخت دلباخته‌اید و آرام و قرار ندارید. این مهر چنان ریشه‌دار است که با گذشت زمان هم فراموش نمی‌شود. آرامش شما تنها در نزدیکی و دیدار است و درمان دیگری ندارد؛ اگر راهی برای آن هست، آن را بجویید. تا آن زمان شور خود را مهار کنید تا از پا نیفتید.

درباره این غزل

غزلی کوتاه، شاد و ترانه‌وار، که در دو بیتِ پایانی واژه‌ها را سه بار تکرار می‌کند: «بر و دوشش، بر و دوشش، بر و دوش». این تکرار، که در دیوان کم‌نظیر است، به غزل آهنگی چون ترانه داده است.

موضوع‌ها: عشق · زیبایی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا