غزل ۱۸۱: بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
که به بالای چمان از بن و بیخم برکند
حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا
که به رقص آوردم آتش رویت چو سپند
هیچ رویی نشود آینهٔ حجلهٔ بخت
مگر آن روی که مالند در آن سم سمند
گفتم اسرار غمت هر چه بود گو میباش
صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟
مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد
شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند
من خاکی که از این در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند؟
بازمستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ
زان که دیوانه همان به که بود اندر بند
معنی ابیات
بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند / که به بالای چمان از بن و بیخم برکند
از این پس دستِ من است و دامنِ آن سروِ بلند، که با قامتِ خرامانش مرا از بیخ و بن برکند.
حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا / که به رقص آوردم آتش رویت چو سپند
نیازی به نوازنده و باده نیست؛ تو نقاب را بگشا، که آتشِ رویت مرا مانندِ اسپند به رقص میآورد.
هیچ رویی نشود آینهٔ حجلهٔ بخت / مگر آن روی که مالند در آن سم سمند
هیچ رویی آینهٔ حجلهٔ بخت نمیشود، مگر آن رویی که آن را بر سمِ اسبِ او بمالند.
گفتم اسرار غمت هر چه بود گو میباش / صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟
گفتم: هرچه اسرارِ غمِ توست، بگذار آشکار شود؛ بیش از این صبر ندارم؛ چه کنم؟ تا کی و تا چند؟
مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد / شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند
ای صیاد، آن آهوی مشکینِ مرا مکش؛ از آن چشمِ سیاه شرم کن و او را به کمند مبند.
من خاکی که از این در نتوانم برخاست / از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند؟
من که خاکیام و از این در نمیتوانم برخیزم، از کجا بر لبِ آن کاخِ بلند بوسه بزنم؟
بازمستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ / زان که دیوانه همان به که بود اندر بند
حافظ، دل را از آن گیسوی مشکین بازپس مگیر، که دیوانه همان بهتر که در بند باشد.
تعبیر فال
تصمیم گرفتهاید از او دست نکشید، هرچند این دلبستگی شما را از بنیاد دگرگون کرده است. صبرتان به سر آمده و میخواهید راز دلتان آشکار شود. رسیدن به او برتر از توان شما مینماید؛ فروتنی تنها راه نزدیک شدن است. دل خود را بازپس نگیرید؛ آرامش شما در همین پایبندی است.
- نیت کلی: تصمیم گرفتهاید از او دست نکشید، هرچند این دلبستگی شما را دگرگون کرده است.
- عشق: صبرتان به سر آمده و میخواهید رازِ دلتان آشکار شود؛ فروتنی تنها راهِ نزدیک شدن است.
- کار: آنچه میخواهید برتر از توانِ کنونیتان مینماید؛ با فروتنی و پایداری پیش بروید.
- سفر: سفری که شما را به او نزدیک کند، ارزشمند است.
درباره این غزل
غزلی در دلبستگیِ استوار، که با «بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلند» آغاز میشود. بیتِ دوم تصویری آشنا دارد: اسپندی که در آتش میجهد، و بیتِ پایانی با طنزی شیرین میگوید که دیوانه را بهتر است در بند نگه داشت.
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز