غزل ۴۲۴: از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

از دامن تو دست ندارند عاشقان
پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای

از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنک
در دلبری، به غایت خوبی رسیده‌ای

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان
معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا
بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای

معنی ابیات

  1. از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای / آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

    از من جدا مشو، که تو نورِ چشمِ منی، آرامِ جان و همدمِ دلِ رمیده.

  2. از دامن تو دست ندارند عاشقان / پیراهن صبوری ایشان دریده‌ای

    عاشقان دست از دامنِ تو برنمی‌دارند؛ تو پیراهنِ شکیبایی‌شان را دریده‌ای.

  3. از چشم بخت خویش، مبادت گزند از آنک / در دلبری، به غایت خوبی رسیده‌ای

    از چشمِ بختِ خودت گزندی به تو مباد، چرا که در دلبری به نهایتِ زیبایی رسیده‌ای.

  4. منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان / معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای

    ای مفتیِ زمان، مرا از عشقِ او بازمدار؛ معذورت می‌دارم، چون تو او را ندیده‌ای.

  5. آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا / بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای

    حافظ، آن سرزنشی که دوست به تو کرد، شاید از آن بود که پایت را از گلیمِ خود درازتر کرده بودی.

تعبیر فال

نگران جدایی از کسی هستید که آرام جان شماست؛ این را صادقانه به او بگویید. کسانی که شما را از این مهر بازمی‌دارند حال شما را نمی‌دانند. اگر از او رنجش یا سرزنشی دیده‌اید، ببینید آیا از اندازهٔ خود فراتر نرفته‌اید. با فروتنی و رعایت حد خود، این پیوند پایدار می‌ماند.

درباره این غزل

غزلی کوتاه، با پنج بیت، که با «از من جدا مشو که توام نورِ دیده‌ای» آغاز می‌شود. بیتِ چهارم، «معذور دارمت که تو او را ندیده‌ای»، از بیت‌های پرنقلِ حافظ در پاسخ به سرزنشگران است، و بیتِ پایانی مثلِ مشهورِ «پا را از گلیمِ خود درازتر کردن» را به کار می‌برد.

موضوع‌ها: عشق · فراق و دلتنگی · زیبایی · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا