حافظ دربارهٔ فراق و دلتنگی

43 غزل

1. غزل 17: سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت
2. غزل 18: ساقیا آمدن عید مبارک بادت
3. غزل 22: چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
4. غزل 34: رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
5. غزل 38: بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
6. غزل 54: ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
7. غزل 68: ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
8. غزل 91: ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
9. غزل 99: دل من در هوای روی فرخ
10. غزل 102: دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد
11. غزل 137: دل از من برد و روی از من نهان کرد
12. غزل 157: هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
13. غزل 160: خوش است خلوت اگر یار یار من باشد
14. غزل 163: گل بی‌رخ یار خوش نباشد
15. غزل 166: روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
16. غزل 192: سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟
17. غزل 197: شاهدان گر دلبری زین سان کنند
18. غزل 206: پیش از اینت بیش از این اندیشهٔ عشاق بود
19. غزل 207: یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود
20. غزل 251: شب وصل است و طی شد نامهٔ هجر
21. غزل 254: دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور
22. غزل 267: ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
23. غزل 294: در وفای عشق تو، مشهور خوبانم چو شمع
24. غزل 297: زبان خامه ندارد سر بیان فراق
25. غزل 302: خوش خبر باشی ای نسیم شمال
26. غزل 322: خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم
27. غزل 330: تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
28. غزل 333: نماز شام غریبان چو گریه آغازم
29. غزل 345: بی تو ای سرو روان، با گل و گلشن چه کنم؟
30. غزل 347: صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم؟
31. غزل 357: در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
32. غزل 377: ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
33. غزل 409: ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
34. غزل 424: از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
35. غزل 437: ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
36. غزل 439: دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
37. غزل 449: ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
38. غزل 460: سلیمی منذ حلت بالعراق
39. غزل 461: کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی
40. غزل 469: أتت روائح رند الحمی و زاد غرامی
41. غزل 472: احمد الله علی معدلة السلطان
42. غزل 490: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
43. غزل 493: ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی