غزل ۶۸: ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی‌ست؟

مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او
عکس خود دید، گمان برد که مشکین خالی‌ست

می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش
گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتالی‌ست

ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر
وه که در کار غریبان، عجبت اهمالی‌ست

بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد
که دهان تو در این نکته خوش استدلالی‌ست

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد
نیت خیر مگردان که مبارک فالی‌ست

کوه اندوه فراقت به چه حالت بکشد؟
حافظ خسته که از ناله تنش چون نالی‌ست

معنی ابیات

  1. ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست / حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی‌ست؟

    ماهِ من این هفته بیرون رفت و به چشمم سالی است؛ حالِ جدایی از تو را چه می‌دانی که چه حالِ دشواری است؟

  2. مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او / عکس خود دید، گمان برد که مشکین خالی‌ست

    مردمکِ چشم از لطافتِ رخسارِ او، عکسِ خود را در رخش دید و گمان برد که خالی مشکین است.

  3. می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش / گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتالی‌ست

    هنوز از لبِ شکرینش شیر می‌چکد (هنوز نوجوان است)، هرچند در دلربایی هر مژه‌اش کشنده است.

  4. ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر / وه که در کار غریبان، عجبت اهمالی‌ست

    ای که در بخشندگی انگشت‌نمای همهٔ شهری، دریغ که در کارِ غریبان شگفت کوتاهی می‌کنی.

  5. بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد / که دهان تو در این نکته خوش استدلالی‌ست

    از این پس در «جوهرِ فرد» (کوچک‌ترین جزءِ تقسیم‌ناپذیر) شکی ندارم، که دهانِ کوچکِ تو در این نکته استدلالی خوش است.

  6. مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد / نیت خیر مگردان که مبارک فالی‌ست

    مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد؛ نیتِ خیر را برمگردان، که فالی مبارک است.

  7. کوه اندوه فراقت به چه حالت بکشد؟ / حافظ خسته که از ناله تنش چون نالی‌ست

    حافظِ خسته که از ناله تنش چون نی شده، کوهِ اندوهِ جداییِ تو را چگونه تاب بیاورد؟

تعبیر فال

دوری کوتاهی برایتان بسیار دراز می‌نماید و دلتنگی توانتان را برده است. خبر خوش این است که دیداری در پیش است و او قصد آمدن دارد. دل قوی دارید و این فال را به نیکی بگیرید. اگر از او بی‌توجهی دیده‌اید، از کم‌تجربگی اوست نه از بدخواهی.

درباره این غزل

غزلی در دلتنگیِ کوتاهی که بلند می‌نماید: «ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست». بیتِ پنجم شوخی‌ای فلسفی دارد: دهانِ بسیار کوچکِ یار دلیلی بر وجودِ «جوهرِ فرد» دانسته شده است. بیتِ ششم، «نیتِ خیر مگردان که مبارک فالیست»، با خودِ فال گرفتن پیوند دارد.

موضوع‌ها: فراق و دلتنگی · سفر و غربت · آغاز دوباره

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا