غزل ۱۸: ساقیا آمدن عید مبارک بادت
ساقیا آمدن عید مبارک بادت
وان مواعید که کردی مرود از یادت
در شگفتم که در این مدت ایام فراق
برگرفتی ز حریفان دل و دل میدادت
برسان بندگی دختر رز، گو به درآی
که دم و همت ما کرد ز بند، آزادت
شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست
جای غم باد، مر آن دل که نخواهد شادت
شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت
بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت
چشم بد دور کز آن تفرقهات بازآورد
طالع نامور و دولت مادرزادت
حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح
ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت
معنی ابیات
ساقیا آمدن عید مبارک بادت / وان مواعید که کردی مرود از یادت
ای ساقی، آمدنِ عید بر تو مبارک باد؛ و آن وعدهها که دادی از یادت نرود.
در شگفتم که در این مدت ایام فراق / برگرفتی ز حریفان دل و دل میدادت
در شگفتم که در این روزهای جدایی، دل از همدمان برگرفتی؛ دلت چگونه رضا میداد؟
برسان بندگی دختر رز، گو به درآی / که دم و همت ما کرد ز بند، آزادت
بندگیِ ما را به دخترِ رز (باده) برسان و بگو بیرون بیا، که دعا و همتِ ما تو را از بند آزاد کرد.
شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست / جای غم باد، مر آن دل که نخواهد شادت
شادیِ اهلِ مجلس در قدم و آمدنِ توست؛ جای غم باد آن دلی که شادیِ تو را نخواهد.
شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت / بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت
شکرِ خدا که از تاراجِ خزان رخنهای در بوستانِ سمن و سرو و گل و شمشادِ تو نیفتاد.
چشم بد دور کز آن تفرقهات بازآورد / طالع نامور و دولت مادرزادت
چشمِ بد دور، که طالعِ نامدار و بختِ مادرزادت تو را از آن پراکندگی بازآورد.
حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح / ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت
حافظ، بختِ این کشتیِ نوح را از دست مده، وگرنه طوفانِ حوادث بنیادت را میبرد.
تعبیر فال
دوران جدایی و پراکندگی به سر آمده و روزهای شادی و دیدار فرا میرسد. آنچه داشتید از گزند روزگار در امان مانده است. به وعدههایی که دادهاید وفا کنید و قدر این فرصت و دوستانی را که پناه شما هستند بدانید. اگر این پشتوانه را رها نکنید، حوادث به شما آسیبی نمیرساند.
- نیت کلی: نیک؛ دورانِ جدایی و پراکندگی به سر آمده و روزهای شادی فرا میرسد.
- عشق: کسی پس از دوری بازمیگردد؛ به وعدههایی که دادهاید وفا کنید.
- کار: آنچه داشتید از گزندِ روزگار در امان مانده است؛ پشتوانهای را که پناهِ شماست رها نکنید.
- سفر: بازگشت از سفر با شادی همراه است.
درباره این غزل
غزلی در شادیِ عید و بازگشتِ ساقی پس از روزهای جدایی. «دخترِ رز» کنایه از باده است که در ماهِ روزه در بند بود و اکنون آزاد میشود. بیتِ پایانی پشتوانهای را که پناهِ شاعر است به کشتیِ نوح در طوفان مانند میکند.
موضوعها: فراق و دلتنگی · دوستی و وفا · آغاز دوباره · وصال
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز