غزل ۱۰۹: دیر است که دلدار پیامی نفرستاد
دیر است که دلدار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد
صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد
سوی من وحشیصفت عقلرمیده
آهو روشی، کبک خرامی نفرستاد
دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد
فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد
چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد
حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد
معنی ابیات
دیر است که دلدار پیامی نفرستاد / ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد
دیری است که دلدار پیامی نفرستاده، سلامی ننوشته و سخنی نفرستاده است.
صد نامه فرستادم و آن شاه سواران / پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد
صد نامه فرستادم و آن شاهِ سواران پیکی ندواند و سلامی نفرستاد.
سوی من وحشیصفت عقلرمیده / آهو روشی، کبک خرامی نفرستاد
به سوی منِ وحشیصفتِ عقلرمیده، آهوییروشی و کبکخرامی (پیکی زیبا) نفرستاد.
دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست / وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد
دانست که مرغِ دلم از دست خواهد رفت، و از آن خطِ زنجیرگون دامی نفرستاد.
فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست / دانست که مخمورم و جامی نفرستاد
فریاد، که آن ساقیِ شکرلبِ سرمست دانست که خمارم و جامی نفرستاد.
چندان که زدم لاف کرامات و مقامات / هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد
هرچه از کرامات و مقامات لاف زدم، از هیچ مقامی خبری برایم نفرستاد.
حافظ به ادب باش که واخواست نباشد / گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد
حافظ، ادب نگه دار، که اگر شاه پیامی به غلامی نفرستاد، بازخواستی در کار نیست.
تعبیر فال
مدتی است از کسی که دوستش دارید خبری نرسیده و پیامهای شما بیپاسخ مانده است. از این بیخبری دلگیرید، اما گله و بازخواست سودی ندارد. ادب و شکیبایی را نگه دارید و بیش از این پافشاری نکنید. شاید او دلیلی دارد که شما نمیدانید؛ کار را به زمان بسپارید.
- نیت کلی: گله و بازخواست سودی ندارد؛ ادب و شکیبایی را نگه دارید و کار را به زمان بسپارید.
- عشق: مدتی است از کسی که دوستش دارید خبری نرسیده و پیامهایتان بیپاسخ مانده؛ بیش از این پافشاری نکنید، شاید دلیلی دارد که نمیدانید.
- کار: پاسخِ درخواستتان دیر شده؛ یک بار دیگر مؤدبانه یادآوری کنید و سپس صبر کنید.
- سفر: از مسافری خبری نرسیده؛ نگران نباشید و صبور بمانید.
درباره این غزل
غزلی با ردیفِ «نفرستاد» که سراسر گلایه از بیخبری است: «صد نامه فرستادم و آن شاهِ سواران / پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد». بیتِ پایانی با پندی ادبآموز گلایه را فرومینشاند.
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز