غزل ۴۳۲: مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
پر کن قدح که بی می، مجلس ندارد آبی
وصف رخ چو ماهش، در پرده راست نآید
مطرب بزن نوایی، ساقی بده شرابی
شد حلقه، قامت من، تا بعد از این رقیبت
زین در دگر نراند، ما را به هیچ بابی
در انتظار رویت، ما و امیدواری
در عشوهٔ وصالت، ما و خیال و خوابی
مخمور آن دو چشمم، آیا کجاست جامی؟
بیمار آن دو لعلم، آخر کم از جوابی
حافظ چه مینهی دل، تو در خیال خوبان
کی تشنه سیر گردد، از لمعهٔ سرابی؟
معنی ابیات
مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی / پر کن قدح که بی می، مجلس ندارد آبی
خمارِ جامِ عشقم؛ ساقی، شرابی بده؛ پیاله را پر کن، که مجلس بی باده رونقی ندارد.
وصف رخ چو ماهش، در پرده راست نآید / مطرب بزن نوایی، ساقی بده شرابی
وصفِ چهرهٔ ماهمانندش در پرده (آهنگ) درست نمیآید؛ نوازنده، نوایی بزن؛ ساقی، شرابی بده.
شد حلقه، قامت من، تا بعد از این رقیبت / زین در دگر نراند، ما را به هیچ بابی
قامتِ من حلقه شد (خمید)، تا از این پس رقیبت ما را به هیچ بهانهای از این در نراند.
در انتظار رویت، ما و امیدواری / در عشوهٔ وصالت، ما و خیال و خوابی
در انتظارِ رویت، ما هستیم و امیدواری؛ در عشوهٔ وصالت، ما هستیم و خیال و خوابی.
مخمور آن دو چشمم، آیا کجاست جامی؟ / بیمار آن دو لعلم، آخر کم از جوابی
خمارِ آن دو چشمم؛ آیا جامی کجاست؟ بیمارِ آن دو لبِ لعلم؛ آخر کمتر از پاسخی؟
حافظ چه مینهی دل، تو در خیال خوبان / کی تشنه سیر گردد، از لمعهٔ سرابی؟
حافظ، چرا دل در خیالِ خوبان مینهی؟ تشنه کی از درخششِ سرابی سیراب میشود؟
تعبیر فال
دلتنگ و بیقرارید و چیزی میخواهید که حالتان را خوش کند. مدتهاست با امید و خیال سر کردهاید و پاسخی نگرفتهاید. حق دارید دستکم پاسخی روشن بخواهید. اما هشیار باشید: دل بستن به خیال، مانند سیراب شدن از سراب است. ببینید این امید پایهای واقعی دارد یا نه.
- نیت کلی: دل بستن به خیال مانندِ سیراب شدن از سراب است؛ ببینید این امید پایهای واقعی دارد یا نه.
- عشق: مدتهاست با امید و خیال سر کردهاید و پاسخی نگرفتهاید؛ حق دارید دستکم پاسخی روشن بخواهید.
- کار: به وعدههای دور و خیالی تکیه نکنید؛ به آنچه واقعی و دستیافتنی است بپردازید.
- سفر: سفری که تنها بر خیال بنا شده، پیش از رفتن خوب بسنجید.
درباره این غزل
غزلی کوتاه که بیتِ پنجمش درخواستی ساده و دردمند دارد: «بیمارِ آن دو لعلم، آخر کم از جوابی». بیتِ پایانی پندی به خودِ شاعر است: «کی تشنه سیر گردد از لمعهٔ سرابی؟»
موضوعها: امید و مژده · زیبایی · وصال
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز