غزل ۳۹۹: کرشمهای کن و بازار ساحری بشکن
کرشمهای کن و بازار ساحری بشکن
به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن
به باد ده سر و دستار عالمی یعنی
کلاه گوشه به آیین سروری بشکن
به زلف گوی که آیین دلبری بگذار
به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن
برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس
سزای حور بده رونق پری بشکن
به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر
به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن
چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد
تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن
چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ
تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن
معنی ابیات
کرشمهای کن و بازار ساحری بشکن / به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن
کرشمهای کن و بازارِ جادوگری را بشکن؛ با غمزه رونق و آبروی سامری را بشکن.
به باد ده سر و دستار عالمی یعنی / کلاه گوشه به آیین سروری بشکن
سر و دستارِ جهانی را به باد بده؛ یعنی گوشهٔ کلاه را به آیینِ سروری بشکن.
به زلف گوی که آیین دلبری بگذار / به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن
به زلف بگو آیینِ دلبری را رها کن؛ به غمزه بگو قلبِ ستمگری را بشکن.
برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس / سزای حور بده رونق پری بشکن
بیرون بخرام و گوی زیبایی را از همه ببر؛ سزای حور را بده و رونقِ پری را بشکن.
به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر / به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن
با آهوانِ نگاه، شیرِ آفتاب را شکار کن؛ با ابروانِ دوتا، کمانِ مشتری را بشکن.
چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد / تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن
وقتی زلفِ سنبل از نفسِ باد عطرافشان شود، تو بهایش را با سرِ زلفِ عنبرین بشکن.
چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ / تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن
ای حافظ، وقتی بلبل فصاحتفروشی کند، تو قدرِ او را با سخن گفتن به فارسیِ دری بشکن.
تعبیر فال
شما توانایی و جاذبهای دارید که از رقیبان برتر است؛ آن را پنهان نکنید. با اعتماد به نفس پیش بروید و هنر خود را آشکار کنید. فریب و ظاهرسازی دیگران در برابر اصالت شما رنگ میبازد. در عین توانایی از ستم و دلآزاری بپرهیزید. زمان خودنمایی درست فرا رسیده است.
- نیت کلی: زمانِ نشان دادنِ تواناییتان درست فرارسیده است؛ با اعتماد به نفس پیش بروید.
- عشق: جاذبهای دارید که از رقیبان برتر است؛ اما در عینِ توانایی از دلآزاری بپرهیزید.
- کار: هنرِ خود را آشکار کنید؛ فریب و ظاهرسازیِ دیگران در برابرِ اصالتِ شما رنگ میبازد.
- سفر: سفری که در آن هنر یا کارتان را به دیگران نشان دهید، پربار است.
درباره این غزل
غزلی با ردیفِ «بشکن» که سراسر تشویقِ یار به نمایانِ زیبایی و چیرگی است. بیتِ پایانی از لافهای زیبای حافظ دربارهٔ زبانِ فارسی است: اگر بلبل فصاحت بفروشد، «تو قدرِ او به سخن گفتنِ دری بشکن».
موضوعها: یکرنگی و پرهیز از ریا · زیبایی
بشنوید: با صدای فریدون فرحاندوز