غزل ۹۶: درد ما را نیست درمان الغیاث

درد ما را نیست درمان الغیاث
هجر ما را نیست پایان الغیاث

دین و دل بردند و قصد جان کنند
الغیاث از جور خوبان، الغیاث

در بهای بوسه‌ای جانی طلب
می‌کنند این دلستانان الغیاث

خون ما خوردند این کافردلان
ای مسلمانان چه درمان؟ الغیاث

هم‌چو حافظ روز و شب بی‌خویشتن
گشته‌ام سوزان و گریان الغیاث

معنی ابیات

  1. درد ما را نیست درمان الغیاث / هجر ما را نیست پایان الغیاث

    دردِ ما را درمانی نیست؛ فریاد! جداییِ ما را پایانی نیست؛ فریاد!

  2. دین و دل بردند و قصد جان کنند / الغیاث از جور خوبان، الغیاث

    دین و دل را بردند و قصدِ جان دارند؛ فریاد از ستمِ زیبارویان، فریاد!

  3. در بهای بوسه‌ای جانی طلب / می‌کنند این دلستانان الغیاث

    این دلستانان در بهای یک بوسه جانی می‌خواهند؛ فریاد!

  4. خون ما خوردند این کافردلان / ای مسلمانان چه درمان؟ الغیاث

    این کافردلان خونِ ما را خوردند؛ ای مسلمانان، چه چاره؟ فریاد!

  5. هم‌چو حافظ روز و شب بی‌خویشتن / گشته‌ام سوزان و گریان الغیاث

    مانندِ حافظ، شب و روز بی‌خویشتن، سوزان و گریان شده‌ام؛ فریاد!

تعبیر فال

سخت گرفتارید و چاره‌ای به چشمتان نمی‌آید؛ این فال از بی‌تابی شما خبر می‌دهد. بهای آنچه می‌خواهید بسیار سنگین است؛ پیش از آنکه همه‌چیز خود را بدهید، درنگ کنید. تنها نمانید و از کسی که به او اعتماد دارید یاری بخواهید. این حال نیز می‌گذرد.

درباره این غزل

غزلی بسیار کوتاه، با پنج بیت، و ردیفِ عربیِ «الغیاث» (فریاد! به دادم برسید!) که در هر بیت تکرار می‌شود. سادگی و تکرارِ این بانگ، بی‌تابیِ عاشق را بی‌واسطه نشان می‌دهد. این شیوه، که بانگی را بیت به بیت تکرار می‌کند، در شعرِ فارسی کم‌یاب است و غزل را به دعایی کوتاه و پرسوز مانند می‌کند.

موضوع‌ها: پند و راهنمایی · زیبایی · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا