غزل ۲۱۰: دوش در حلقهٔ ما قصهٔ گیسوی تو بود

دوش در حلقهٔ ما قصهٔ گیسوی تو بود
تا دل شب سخن از سلسلهٔ موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون می‌گشت
باز مشتاق کمان‌خانهٔ ابروی تو بود

هم عفاالله صبا کز تو پیامی می‌داد
ور نه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت
فتنه‌انگیز جهان غمزهٔ جادوی تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم
دام راهم شکن طرهٔ هندوی تو بود

بگشا بند قبا تا بگشاید دل من
که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود

به وفای تو که بر تربت حافظ بگذر
کز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

معنی ابیات

  1. دوش در حلقهٔ ما قصهٔ گیسوی تو بود / تا دل شب سخن از سلسلهٔ موی تو بود

    دیشب در حلقهٔ ما قصهٔ گیسوی تو بود؛ تا دلِ شب سخن از زنجیرِ موی تو بود.

  2. دل که از ناوک مژگان تو در خون می‌گشت / باز مشتاق کمان‌خانهٔ ابروی تو بود

    دلی که از تیرِ مژگانِ تو در خون می‌غلتید، باز مشتاقِ کمان‌خانهٔ ابروی تو بود.

  3. هم عفاالله صبا کز تو پیامی می‌داد / ور نه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود

    خدا صبا را ببخشد که از تو پیامی می‌آورد، وگرنه به هیچ کس نرسیدیم که از کوی تو باشد.

  4. عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت / فتنه‌انگیز جهان غمزهٔ جادوی تو بود

    جهان از شور و شرِ عشق هیچ خبری نداشت؛ فتنه‌انگیزِ جهان غمزهٔ جادوی تو بود.

  5. من سرگشته هم از اهل سلامت بودم / دام راهم شکن طرهٔ هندوی تو بود

    منِ سرگشته هم از اهلِ سلامت بودم؛ دامِ راهم پیچِ طرهٔ سیاهِ تو بود.

  6. بگشا بند قبا تا بگشاید دل من / که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود

    بندِ قبا را بگشا تا دلِ من گشاده شود، که هر گشایشی که داشتم از کنارِ تو بود.

  7. به وفای تو که بر تربت حافظ بگذر / کز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

    به وفای تو سوگند، بر مزارِ حافظ گذر کن، که از جهان می‌رفت و در آرزوی روی تو بود.

تعبیر فال

فکر و گفت‌وگوی شما پیوسته گرد یک نفر می‌گردد و با همهٔ رنجی که دیده‌اید باز مشتاق او هستید. خبر چندانی از او ندارید و تنها به نشانه‌ای کوچک دلخوشید. گشایش دل شما در نزدیکی و دیدار است؛ اگر می‌توانید، آن را بخواهید. تا فرصت هست قدر یکدیگر را بدانید.

درباره این غزل

غزلی که با شبی سپری‌شده به قصهٔ گیسوی یار آغاز می‌شود. بیتِ چهارم عشق را آغازِ همهٔ شور و شرِ جهان می‌داند، و بیتِ پایانی از وصیت‌گونه‌های حافظ است: «به وفای تو که بر تربتِ حافظ بگذر»؛ بیتی که بسیاری بر آرامگاهِ او زمزمه می‌کنند.

موضوع‌ها: پند و راهنمایی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا