غزل ۴۵۳: ای که دایم به خویش مغروری

ای که دایم به خویش مغروری
گر تو را عشق نیست معذوری

گرد دیوانگان عشق مگرد
که به عقل عقیله مشهوری

مستی عشق نیست در سر تو
رو که تو مست آب انگوری

روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری

بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر می‌ طلب که مخموری

معنی ابیات

  1. ای که دایم به خویش مغروری / گر تو را عشق نیست معذوری

    ای که همیشه به خود مغروری، اگر عشق نداری معذوری.

  2. گرد دیوانگان عشق مگرد / که به عقل عقیله مشهوری

    گردِ دیوانگانِ عشق مگرد، که تو به عقلی که بندِ پاست شهره‌ای.

  3. مستی عشق نیست در سر تو / رو که تو مست آب انگوری

    مستیِ عشق در سرِ تو نیست؛ برو، که تو تنها مستِ آبِ انگوری.

  4. روی زرد است و آه دردآلود / عاشقان را دوای رنجوری

    چهرهٔ زرد و آهِ دردآلود، درمانِ بیماریِ عاشقان است.

  5. بگذر از نام و ننگ خود حافظ / ساغر می‌ طلب که مخموری

    حافظ، از نام و ننگِ خود بگذر و جامِ باده بخواه، که خماری.

تعبیر فال

غرور و خودبینی شما را از مهر راستین دور نگه داشته است. تا زمانی که بیش از اندازه به عقل و آبروی خود تکیه کنید، شور واقعی را نمی‌چشید. آنچه مستی می‌پندارید سطحی است. اگر به‌راستی می‌خواهید، نگرانی از نام و ننگ را رها کنید و بی‌پروا دل بسپارید.

درباره این غزل

غزلی کوتاه، با پنج بیت، خطاب به کسی مغرور که از عشق بی‌بهره است. حافظ عقلِ دوراندیش و مستیِ ظاهری را در برابرِ مستیِ عشق ناچیز می‌شمارد و در پایان، خود را به گذشتن از نام و ننگ فرامی‌خواند. این غزل یکی از روشن‌ترین بیان‌های اندیشهٔ همیشگیِ حافظ است که عشق را برتر از عقلِ حسابگر و پرهیزِ ظاهری می‌نشاند.

موضوع‌ها: یک‌رنگی و پرهیز از ریا

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا