غزل ۱۰۳: روز وصل دوستداران یاد باد

روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران، یاد باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت
بانگ نوش شادخواران یاد باد

گر چه یاران فارغند از یاد من
از من ایشان را هزاران یاد باد

مبتلا گشتم در این بند و بلا
کوشش آن حق‌گزاران یاد باد

گر چه صد رود است در چشمم مدام
زنده رود باغ‌ کاران یاد باد

راز حافظ بعد از این ناگفته ماند
ای دریغا رازداران یاد باد

معنی ابیات

  1. روز وصل دوستداران یاد باد / یاد باد آن روزگاران، یاد باد

    روزِ وصلِ دوستداران یاد باد؛ یاد باد آن روزگاران، یاد باد.

  2. کامم از تلخی غم چون زهر گشت / بانگ نوش شادخواران یاد باد

    کامم از تلخیِ غم مانندِ زهر شد؛ بانگِ «نوش» گفتنِ شادنوشان یاد باد.

  3. گر چه یاران فارغند از یاد من / از من ایشان را هزاران یاد باد

    هرچند یاران از یادِ من فارغ‌اند، از من هزاران یاد بر ایشان باد.

  4. مبتلا گشتم در این بند و بلا / کوشش آن حق‌گزاران یاد باد

    در این بند و بلا گرفتار شدم؛ کوششِ آن حق‌شناسان یاد باد.

  5. گر چه صد رود است در چشمم مدام / زنده رود باغ‌ کاران یاد باد

    هرچند همیشه صد رود در چشمم روان است، زاینده‌رودِ کشاورزان یاد باد.

  6. راز حافظ بعد از این ناگفته ماند / ای دریغا رازداران یاد باد

    رازِ حافظ از این پس ناگفته می‌ماند؛ دریغا، رازداران یاد باد.

تعبیر فال

دلتان برای روزهای خوش گذشته و دوستانی که دیگر در کنارتان نیستند تنگ است. شاید آنان شما را از یاد برده باشند، اما شما وفادار مانده‌اید. در این گرفتاری کسی را محرم راز نمی‌یابید. یاد گذشته را گرامی بدارید، ولی در آن نمانید؛ با یکی از یاران قدیم تماس بگیرید.

درباره این غزل

از پرآوازه‌ترین غزل‌های حافظ دربارهٔ دلتنگی و یادِ گذشته، با ردیفِ «یاد باد». بیتِ پنجم به زاینده‌رودِ اصفهان اشاره دارد و برخی آن را نشانهٔ سفری از حافظ به آن دیار دانسته‌اند. بیتِ سوم بزرگواریِ عاشق را می‌گوید: یاران از من فارغ‌اند، اما «از منِ ایشان را هزاران یاد باد».

موضوع‌ها: دوستی و وفا · وصال · زندگی و روزگار

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا