غزل ۲۳۱: گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید
گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز
گفتا ز خوب‌رویان این کار کمتر آید

گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم
گفتا که شب‌رو است او از راه دیگر آید

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید

گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد؟
گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید

گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد؟
گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

معنی ابیات

  1. گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید / گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

    گفتم: غمِ تو را دارم. گفت: غمت به پایان می‌رسد. گفتم: ماهِ من شو. گفت: اگر برآید (اگر بشود).

  2. گفتم ز مهرورزان رسم وفا بیاموز / گفتا ز خوب‌رویان این کار کمتر آید

    گفتم: رسمِ وفا را از مهرورزان بیاموز. گفت: این کار از زیبارویان کمتر برمی‌آید.

  3. گفتم که بر خیالت راه نظر ببندم / گفتا که شب‌رو است او از راه دیگر آید

    گفتم: راهِ نگاه را بر خیالت می‌بندم. گفت: خیالِ او شب‌رو است؛ از راهِ دیگری می‌آید.

  4. گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد / گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

    گفتم: بوی زلفت مرا در جهان گمراه کرد. گفت: اگر بدانی، همان بو راهنمایت می‌شود.

  5. گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد / گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید

    گفتم: خوشا هوایی که از بادِ صبح برمی‌خیزد. گفت: خوشا نسیمی که از کوی دلبر می‌آید.

  6. گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت / گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید

    گفتم: شیرینیِ لبِ لعلت ما را از آرزو کشت. گفت: تو بندگی کن که او بنده‌نواز است.

  7. گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد؟ / گفتا مگوی با کس تا وقت آن درآید

    گفتم: دلِ مهربانت کی سرِ آشتی دارد؟ گفت: با کسی مگو تا زمانش برسد.

  8. گفتم زمان عشرت دیدی که چون سر آمد؟ / گفتا خموش حافظ کاین غصه هم سر آید

    گفتم: دیدی که روزگارِ خوشی چگونه به سر آمد؟ گفت: خاموش باش حافظ، که این غصه هم به سر می‌آید.

تعبیر فال

فالی دلگرم‌کننده است: اندوه شما به پایان می‌رسد، همان‌گونه که روزگار خوشی نیز پایان یافت. آنچه شما را سرگردان کرده، خود راهنمایتان خواهد شد. در خواستهٔ خود پایدار و خدمتگزار بمانید و تا زمان مناسب نرسیده، از آن با کسی سخن نگویید. آشتی و گشایش در راه است.

درباره این غزل

غزلی سراسر گفت‌وگو میانِ عاشق و معشوق، با ساختارِ «گفتم… گفتا» در همهٔ بیت‌ها. هر گلهٔ عاشق با پاسخی کوتاه و امیدوار برمی‌گردد، و مصراعِ پایانی، «کاین غصه هم سر آید»، چکیدهٔ پیامِ آن است.

موضوع‌ها: امید و مژده

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا